Beste Beatrijs, toen ik laatst aan een vriendin en studiegenote vertelde dat ik gesolliciteerd had naar een bepaalde baan, waar ik een advertentie voor had gezien, reageerde zij met: 'O, wat leuk! Daar ga ik ook op solliciteren'.

Zij is net als ik druk op zoek naar werk en het staat haar natuurlijk vrij om te solliciteren waar ze wil, maar ik vond het toch niet leuk. Is dit normaal gedrag onder vriendinnen?

Ik was het eerst!

Beste Ik was het eerst,

Aardig is het in ieder geval niet. Dat we in een vrij land leven, waarin iedereen zijn eigen geluk mag nastreven, betekent nog niet dat vrienden zich mogen toe-eigenen wat we tot ons privéterrein rekenen. Het is bedreigend als een vriend(in) zich ineens doelbewust als rivaal ontpopt voor een geliefde, voor een baan of voor een huis.

Vrienden kunnen er beter van afzien om een concurrentiestrijd aan te gaan met elkaar, want de winst van de een betekent noodzakelijk het verlies van de ander en dat geeft onmin. Tussen vrienden moet er genoeg vertrouwen bestaan dat niet elk veelbelovend perspectief van de een meteen weggekaapt wordt door een 'Dat wil ik ook!'-reflex van de ander.

Beste Beatrijs,

Een maand of drie terug merkte ik (vrouw, dertiger) dat een vriendin van mij in het geheel geen contact meer zocht, dus heb ik haar opgezocht. In een gesprek van tweeënhalf uur hebben we over en weer bepaalde zaken uitgesproken. Het was geen makkelijk of prettig gesprek, maar wel noodzakelijk en mijns inziens - ondanks alles - een goed gesprek.

Onder andere kwam boven tafel dat mijn vriendin moeite heeft met een vriendschap die het afgelopen half jaar is gegroeid tussen mij en een andere vrouw. Maar wat er precies wringt wilde ze niet uitspreken.

Drie dagen later kreeg ik een mailtje, waarin zij schreef dat ze na veel nadenken tot de conclusie was gekomen dat er voor haar 'een einde aan onze vriendschap is gekomen. Het was leuk zolang het duurde. Het ga je goed!'

Kan men een vriendschap zomaar beëindigen met een enkel mailtje van drie regels? Dat is toch eenvoudigweg not done?

Verbroken vriendschap

Beste Verbroken vriendschap,

Soms komt een vriendschap zonder nadere verklaring abrupt aan z'n eind, terwijl degene die zogezegd gedumpt is in verwarring achterblijft en niet weet wat hij/zij verkeerd heeft gedaan. Dit is een uiterst onaangename ervaring. Het is nogal een meedogenloze manier van doen, maar als het gebeurt zit er voor de gedumpte (om maar even vast te houden aan die term) weinig anders op dan te slikken.

Eerder hebt u al met uw vriendin een gesprek van tweeënhalf uur gevoerd, waarin de zaken niet echt werden opgelost. Het was een probleemoplossend gesprek met het doel om het contact te herstellen, maar u werd er inhoudelijk niet veel wijzer van en tot een gevoel van herwonnen warmte en sympathie leidde het ook niet. Althans niet bij uw vriendin, want die stuurde u een paar dagen later een mailtje om het definitief uit te maken.

Uw vriendin koestert wrok, afgunst of andere ongenoegens die met schaamte gepaard gaan, en zij kan geen andere uitweg bedenken dan er helemaal een streep onder te zetten. Zij ziet geen muziek meer in deze vriendschap en vindt het bijgevolg ook niet meer de moeite waard om de details van wat er misging met u te delen. Zij kan de intimiteit die zo'n zelf-explicatie vergt (weer een gesprek van twee uur) niet meer opbrengen.

Het komt in haar ogen toch niet meer goed met de vriendschap, dus is zij u geen verklaring verschuldigd. Het is een triest ervaringsfeit dat de onbuigzamen zelden nalaten om anderen te straffen voor hun eigen pijn.

Beste Beatrijs,

Ik ben een alleenwonende man en heb een vriend van vroeger die mij altijd uitnodigt voor de verjaardagen van hemzelf, zijn vrouw en zijn vier kinderen. Hij en zijn vrouw vieren hun verjaardagen steeds met een van hun kinderen samen die in diezelfde periode ook jarig zijn. Mijn probleem is niet alleen de financiën (ik ben niet kapitaalkrachtig), maar ook dat ik hem niet zo vaak hoef te zien.

Twee keer per jaar vind ik genoeg en meestal sla ik de uitnodigingen vriendelijk af met het excuus dat ik moet werken, wat trouwens ook waar is. Als ik naar mijn vriends eigen verjaardag ga of die van zijn vrouw, voel ik me wel verplicht om ook een cadeautje voor het betreffende kind mee te nemen. De laatste keer stuurde hij zelfs een aparte mail met een verlanglijst van zoonlief. Bij mijn zus en zwager gaat het net zo: hun vrienden komen als een soort quasi-ooms en -tantes met cadeaus op de verjaardagen van de kinderen.

Als ik twee keer per jaar zo'n feestje van mijn vriend bezoek, doe ik dan die twee andere kinderen die verder weg jarig zijn niet tekort? Moet ik hen apart een cadeau toesturen?

Combiverjaardagen

Beste Combiverjaarden,

U hoeft zeker niet alle verjaardagen van kinderen van uw vrienden/familie bij te houden. Veel kinderverjaardagen worden te grootscheeps gevierd met te veel volwassen genodigden en er zit nu eenmaal een grens aan het aantal verjaardagsfeestjes dat een mens kan aflopen.

Terecht geeft u al prioriteit aan de verjaardag van volwassenen en laat u de kinderpartijtjes zitten. Uw vriend en zijn vrouw combineren hun eigen verjaardagen met die van twee van hun vier kinderen. Dat is een beetje vervelende gewoonte, omdat de combinatie kind-volwassene een dubbele cadeau-inzet van de gasten vraagt. Bij een dubbelverjaardag van volwassenen is dat niet nodig, maar in geval van uw vriends verjaardag ontkomt u er inderdaad niet aan om ook het meeliftende kind een cadeautje te geven.

Ik raad u aan om dit kindcadeautje heel beperkt en goedkoop te houden. Trek u niets aan van de bijgeleverde wensenlijst en koop een kleinigheidje van een paar euro als teken van goede wil. Het echte cadeau is dan voor de jarige volwassene. U hoeft zich niet te bekommeren om cadeautjes voor de verjaardagen van de andere kinderen, waar u toch al niet heen gaat. Als u daaraan gaat beginnen, is het eind helemaal zoek.