Beste Beatrijs, twee jaar geleden ben ik gescheiden na een huwelijk van twintig jaar. Ik heb met goede psychologische hulp de draad weer opgepakt en ben een half jaar geleden verliefd geworden op een dertien jaar jongere vrouw.

Zij inmiddels ook op mij en het klikt erg goed. Maar ik weet niet of dit bestendig is en of ik wel moet blijven investeren. Ik wil haar zo graag en heb haar veel gegeven maar zelf krijg ik niet zoveel terug. Nooit een spontaan kaartje of een cadeautje.

Ze wil me ook (nog) niet voorstellen aan de familie, al weten die zeker van mijn bestaan. Voor mij hoeft dat ook niet, want het gaat om onze relatie, maar het zijn dingen die misschien gaan knagen.

Ik wil haar het liefst ieder uur een berichtje sturen maar durf dat niet omdat ik bang ben dat ik overdrijf. Ze weet dat ik haar geweldig vind. We zien elkaar veel te weinig en dat maakt mij verdrietig, maar ik twijfel of zij hier ook zo erg onder lijdt. Hoe moet ik verder?

Smartelijk verliefd

Beste Smartelijk verliefd,

Doe het rustig aan, zou ik zeggen. Stel u niet smekend of behoeftig op en loop haar niet achterna. Die houding stoot af. U bent bang dat u verliefder bent op uw vriendin dan zij op u. Het is heel goed mogelijk dat u gelijk hebt. Dertien jaar leeftijdsverschil is niet niks. Dat neemt niet weg dat het een prima relatie kan zijn, hoor, maar het is hoe dan ook belangrijk dat u haar niet het gevoel geeft dat zij door u wordt belegerd of op haar huid gezeten.

Neem niet meer initiatieven dan zij doet. Als u het idee hebt dat u altijd degene bent die belt, smst en aandringt op afspraken, doe dat dan een tijdje niet en wacht af tot zij weer eens contact opneemt. In een goede lat-relatie wisselen geliefden elkaar af met voorstellen om samen tijd door te brengen. Als u naar uw idee te lang moet wachten voor u iets van haar hoort, dan is dat vervelend maar ook informatief. Dan heeft ze kennelijk minder behoefte aan u dan andersom.

Aandringen helpt niet en maakt het alleen maar erger. Houd er rekening mee dat u voor haar minder belangrijk bent dan zij voor u. Anderzijds is het best mogelijk dat ze wel degelijk van u houdt maar alleen een trager tempo heeft.

De enige manier om hierachter te komen is om haar in gedachten een beetje los te laten en te wachten tot zij naar u toe komt. Zij weet al dat u dol op haar bent, u kunt er niets meer aan toevoegen, het is nu haar beurt. Laat ze het afweten, dan is dat spijtig maar onvermijdelijk. Alleen in vrijheid geschonken liefde is de moeite waard.

Beste Beatrijs,

Een paar maanden geleden overleed mijn man. Ik ontving een overweldigende hoeveelheid reacties. Bezoek, bloemen, brieven, kaarten, telefoontjes. Hoe belangrijk dat alles is, hoort men wel vaker, maar het is pas duidelijk wat meeleven betekent als men het werkelijk ervaart.

Er kwamen ook een paar e-mails. Ik heb alle reacties handgeschreven beantwoord. Op de mailberichten heb ik niet gereageerd. Ik ervoer ze als te gemakkelijk. Daar heb ik geen spijt van. Wel ben ik benieuwd naar de geldende mores.

Condoleren per e-mail

Beste Condoleren per e-mail,

De etiquette heeft inderdaad een voorkeur voor handgeschreven condoleancebrieven boven condoleance-emails. Toch is het niet een kwestie van 'geschreven is goed en gemaild is slecht'.

Sommigen schrijven een hartverwarmende, handgeschreven brief. Anderen sturen een voorgedrukt condoleancekaartje, ondertekend met hun naam. Weer anderen sturen een e-mail, waarin ze persoonlijke herinneringen aan de overledene en medeleven met de nabestaande formuleren op een manier die de geadresseerde aanspreekt.

Met het sturen van voorgedrukte kaartjes en eenregelige e-mails (meestal afkomstig van verre kennissen of zakelijke relaties) is niets mis. Het zijn conventionele blijken van medeleven die voor kennisgeving worden aangenomen en geen antwoord behoeven.

Maar een persoonlijke e-mail, waaruit duidelijk blijkt dat de schrijver erover nagedacht heeft, verdient net zo goed een bedankje als een geschreven brief waarvoor de afzender moeite heeft gedaan.

Beste Beatrijs,

Over een paar maanden hoopt mijn echtgenoot zeventig jaar te worden. We overwegen om hier een extra feestelijk tintje aan te geven. Nu hebben wij sinds een jaar een recreatiewoning in het zuiden van het land.

Onze buren en de meeste van onze vrienden hebben ons daar nog niet bezocht, omdat het toch wel een paar uur rijden is vanuit onze woonplaats. Eén van onze buren vroeg enige tijd geleden waarom we nog geen open huis hadden georganiseerd. Dat hebben we niet gedaan, omdat we vinden dat we dan mensen opzadelen met een heel eind rijden voor een paar uur.

De komende verjaardag zouden we echter kunnen combineren met een open-huis-dag in onze recreatiewoning. Kunnen wij voor een dubbele aanleiding wél aan vrienden en buren vragen om de (lange) reis te ondernemen?

Een ver feestje

Beste Een ver feestje,

Het lijkt me geen goed idee om uw mans 70ste verjaardag in uw recreatiewoning te vieren. U vraagt daarmee een grote tijdsinvestering van de genodigden.

Het zal zeker uw leeftijdgenoten zwaar vallen om een paar uur heen en weer terug te moeten rijden voor een verjaardagsfeest. Sommige mensen vinden het misschien leuk om uw vakantiehuisje te bekijken, maar allerlei anderen zullen totaal niet geïnteresseerd zijn.

Om die reden lijkt het houden van een open huisfeest aan het andere eind van het land, zoals uw buren suggereerden, sowieso niet raadzaam. Overschat niet de belangstelling die andere mensen voor uw bezittingen aan de dag leggen. Wie weet zei die buurman dat alleen maar uit beleefdheid.

Houd het verjaardagsfeest van uw man in uw eigen woonplaats. Tegen iedereen die uw vakantiehuis wil zien, kunt u zeggen dat ze meer dan welkom zijn voor een bezoek en dat u graag een concrete afspraak maakt als ze eens langs willen komen. Uw agenda zal niet snel vollopen.