Moestuin voor Qusini

"Het is nu bijna drie jaar geleden dat ik met de Leidse Werkbrigade (een initiatief dat ontstaan is uit de Stedenband Leiden – Buffalo City, om jongeren de kans te geven ontwikkelingswerk te doen) afreisde naar Zuid-Afrika. Met een groep jongeren zijn we aan de slag gegaan in een kinderhuis voor aidswezen. Drie weken lang hebben we ons in het zweet geklust, het resultaat was prachtig.

Naast het klussen kregen we ook de kans om het land te zien en zijn we onder andere de sloppenwijken ingegaan. Op een kwartiertje van het kinderhuis ligt het plaatsje Qusini. Maar een plaatsje is het eigenlijk niet te noemen. Zie het als enorme uitgestrekte heuvels, met niets dan krotjes. Een koude plek, door de altijd aanwezige wind. Een trieste plek, door de armoede waar geen einde aan lijkt te komen.

Wij als vrijwilligers hebben op die plek voedselpakketten uitgedeeld aan de deelnemers van Isibindi. Isibindi (wat ‘houd hoop’ betekent) is een programma van het kinderhuis en is gericht op zogenaamde ‘Child Headed Households’, oftewel huishoudens die door kinderen geleid worden. Deze kinderen zijn hun ouders verloren aan Aids. Met een beetje geluk hebben ze nog een oma die wat kan helpen, maar vaker moeten ze het zelf zien te redden. Via het Isibindi-programma bezoeken maatschappelijk werkers de kinderen en kijken hoe het met ze gaat. Eten ze wel? Gaan ze naar school? Nemen ze hun medicijnen in?

Met deze maatschappelijk werkers hebben wij voedselpakketten uitgedeeld. Je hart breekt als je de berg oploopt, en niets dan intense armoede ziet. Wij konden niets meer doen dan voedsel en wat speelgoed geven.

In totaal ben ik drie keer naar Buffalo City gegaan om vrijwilligerswerk te doen. Ik heb drie paviljoens van het kinderhuis opgeknapt en het is niet te beschrijven hoeveel vreugde je haalt uit het opknappen van een huis voor kinderen die niets hebben. Maar elk jaar breekt mijn hart een beetje als ik weer in de auto stap richting Qusini, om weer voedselpakketten uit te delen. Toen ik erachter kwam dat deze pakketten maar twee keer per jaar worden heb ik wat geld gedoneerd, zodat er wat meer voedselpakketten uitgedeeld konden worden. Maar wat zou ik graag iets structureels doen!

Mijn ideaal is om de €7500 te gebruiken om een grote moestuin op te zetten in Qusini. Daarmee zou de hele gemeenschap voorzien kunnen worden van groente en fruit. Ik heb gezien dat een baby alleen meel met water te eten kreeg. Er was niets anders waarmee de moeder haar kind kon voeden. De mensen in Qusini leven voornamelijk van rijst en mili (een soort maïsmeel) en dat houdt ze in leven, maar geeft ze niet wat ze nodig hebben. Qusini is honderd procent Aids, en veel mensen krijgen tegenwoordig Aids-remmers, maar het bittere is dat deze niet werken als de patiënt niet gezond eet. Door een moestuin te realiseren krijgen de mensen in Qusini eindelijk gezond eten, en hebben de Aids-remmers ook zin. De moestuin geeft de mensen hoop, het activeert ze omdat ze zelf iets kunnen bereiken en, het belangrijkste, het voorziet ze in een primaire levensbehoefte. Iets waar iedereen op deze wereld recht op heeft. Om het structureel te maken zou ik een deel van het geld willen besteden aan een soort spoedcursus tuinieren. Wat een klein beetje geld kan doen..."