Blogs

bekijk mijn berichten

Alle berichten

vorige
bericht 376 van 7813
volgende

Een UMTS mast in mijn achtertuin?

29 juli 2011

Het kan maar zo. Je wordt wakker en in je achtertuin staat plotseling een giga stalen gevaarte
met een aantal rechthoeken erop gemonteerd in je achtertuin.

Het geluid is als een bromvlieg en onbewust veeg ik met mijn hand langs de neus. Hé, vervelende vlieg. Maar toch blijft het prikkelen op je wang en plots besef je dat de zon je wang beroert. Ha, heerlijk die warmte en het straaltje licht net door de spleet waar de gordijnen elkaar net niet helemaal raken. Laat de zon maar binnen en helemaal wakker en uitgerust spring je uit je bed. Heerlijk weer in je eigen bed.

Na vier jaren van de ene woning naar de andere gevlucht te zijn lig ik nu weer in mijn eigen bed. Na acht jaren altijd 's nachts de stroom eraf gehad te hebben kan de stroom ook nu s'nachts er gewoon op blijven. Net als vroeger en net als iedereen. De beschermende kabel zorgt hiervoor. Een speciale kabel die ervoor zorgt dat 99,9 % van de elektro magnetische velden die vrijkomen bij het gewone lichtnet afgevoerd worden naar de nieuw geslagen aardpen. Geen antenne- masten meer waar ik onder woont. De straling hierbij vrijkomend heeft ervoor gezorgd dat de helft van mijn gezin hierop is gaan reageren. Met veel, heel veel fysiek ongemak. Maar dat is het verleden. Nog even doorzetten en dan is deze woning helemaal geschikt om zonder hinder van DECT, Wifi, C2000, Digitenne, GSM, UMTS en de nieuwste uitvinding LTE, te kunnen wonen zonder pijn hiervan te krijgen. Nog even koken in de caravan en dan is de keuken ook klaar. Nog even want na een half jaar in een bouwput geleefd te hebben is dit een heerlijk vooruitzicht. Na acht jaar vluchteling in eigen land wil ik verder. Ik ben uitgevlucht, ben geen vluchteling meer voor de stralingsterreur in ons land. Ik wil mijn leven weer een nieuwe zinvolle inhoud geven. Wat er op mijn pad komt? Ik zal het vast herkennen wanneer het zich aandient. Eerst de woning klaar.

Uitgerust, kwiek en monter spring ik het bed uit en open de gordijnen.
Het volle zonlicht maakt de slaapkamer licht en vriendelijk. Het groen van de bomen is fris en zacht. Wat een heerlijk uitzicht hebben we nu. Langzaam gaat mijn hoofd naar rechts en ik gooi er plots een rauwe kreet uit! Neen......neen......dat kan niet waar zijn. Ik schud mijn hoofd om het beeld op mijn netvlies te laten verdwijnen. Ik kijk nogmaals....neen....ik droom. Gauw naar buiten en kijken of het waar is. Blootsvoets en met mijn nachtkleding nog aan, dender ik de houten trap af. De trap die we nog wit moeten verven. Ren langs het toilet beneden welke staat te wachten tot het diepspoeltoilet geplaatst wordt. Ik heb er geen oog voor. Gooi de in de grondverf gezette kamerdeur open en deze knalt met een harde klap tegen de nog zwarte muur welke bescherming geeft voor de straling van de DECT- telefoon en WIFI (draadloos internet) van de buren. Ren naar de oude tuindeuren waarvan de nieuwe al gemaakt zijn en onder de carport staan, gooi ze open en loop in één ruk door. Neen....het staat er echt. Ik kan het aanraken. Langzaam en bibberend strek ik mijn hand over de schutting van de achterbuurvrouw......Ik voel het koude staal voel en ik weet dat het echt is..... Het is echt! Er staat écht een mast in mijn achtertuin!
Hoe kan dat nu? In een nacht? En ik weet nergens van. Weggevlucht voor antenne- installaties op de kerktoren en nu staat er in mijn eigen achtertuin (op grond van de achterburen) een flinke mast met aanhangsels. In één nacht neergezet. Dát was het gebrom waar ik van dacht dat het een vlieg was. Ik zak op mijn knieën en begin hartverscheurend te huilen. Ik kan niet meer ophouden. De buurvrouw naast ons, komt op het gehuil af en belt mijn man. Ik kan geen woord meer uitbrengen. Stuk ben ik, helemaal stuk. Na al die jaren van diepe ellende, val ik in de meest mogelijk diepe put die je maar bedenken kunt. Ook buurvrouw snapt niet waar de mast vandaan komt. Ja, ze wist wel dat het een bouwperceel was en dat het te koop stond, maar dit had ze niet gehoord. Wel dat het dorp waar we nu wonen slecht, heel slecht bereikbaar is voor de mobiele telefoon.

Gelukkig komt mijn man snel terug van zijn werk, waar hij nog maar amper achter zijn bureau zat. Alleen hij kan me enigszins kalmeren. Zoals altijd. Hij is het die heeft doorgepakt om te verhuizen. Hij is het die besloten heeft om weg te vluchten uit onze nieuwe woning. Hij zag hoeveel pijn ik had onder de antenne- installaties op de kerktoren waar we nog geen 100 meter vanaf woonden. Hij zag dat mijn benen spontaan blauwe plekken kregen. O, zo pijnlijk. Hij is een rustige, bedaarde en de meest lieve man op de hele wereld. Hij is echter kalm doch vastbesloten. Hij belt naar de gemeente die doodleuk vertellen dat er geen vergunning voor nodig was. Hoger dan 40 meter heb je een vergunning nodig en deze giga toren is 37 meter.

Plan de campagne.
We bellen de TV stations, allemaal. RTL, SBS, Paul en Witteman, TV Gelderland, we bellen de kranten en samen met alle buren in onze nieuwe woonplaats, en de campinggasten die achter onze tuin op de camping staan keten we ons vast aan de mast. De buurvrouw die de mast heeft laten plaatsen zien we niet. Ik heb geen keus. Ik blijf net zolang zitten tot de mast weg is of tot de dood erop volgt.

Weken zit ik al vastgeketend aan het koude staal van de giga mast. Ik weiger voedsel en water. Wat kan ik nog meer dan doodgaan? Laat me gaan. Ik kan hier toch niet leven............Ik heb mijn strijd geleverd! De media stroomt massaal toe. Ik krijg het niet meer mee. Er wordt in het hele land schande gesproken over deze daad. Ik krijg het niet meer mee. Ik wil hier weg. Er komt een landelijke radio- en TV spotje over de voor en tegens van de mobiele telefonie. Groot staat er in de krant: mobiel gebruik is dodelijk. Mijn boek bereikt de tweede druk, maar ik krijg het niet meer mee. Laat me gaan. Ik zak weg in een wervelende, lichte draaiing met nog meer licht aan het eind. Laat me gaan. Ik kan niet meer.

Het kriebelt op mijn wang....en langzaam open ik mijn ogen en voel de tranen naar beneden glijden.