De oprolpizza gaat in een treintje de afbakoven in

De Hilvertshof in Hilversum is groot en gevuld met winkels, zo’n doorsnee winkelcentrum dat je in iedere stad wel ongeveer vindt.

Wij zitten er ook, het jongste Thijssentje en ik; het is woensdagmiddag, hij heeft vrij en hij moet mee. Proeven!

Want hier, in dit commerciële hart van Hilversum, schuilt een noordelijke exponent van een nieuwe vinding van het Italiaanse genie: de oprolpizza! Cono Pizza heet het. Klaar om Nederland en de rest van de wereld te veroveren. Daar wachten wij nu op, niet op de verovering, maar op de pizza’s. Drieënhalve minuut gaat het duren, heeft de jongeman achter de counter gezegd. Vier pizza’s hebben wij besteld: een margherita, de basis, met slechts kaas en tomatensaus. Dan een capriccio, met champignons, salami en olijven, en twee om mee te nemen: met tonijn en de chicken-curry, een vreemde eend uit de fusion-bijt.

De jongeman neemt een soort ijshoorntje in zijn linkerhand. Voor hem, in de fris-ogende counter, staat een koeltafel met een tiental stalen bakjes. Daaruit begint hij te scheppen. Als eerste bleke reepjes met een donkere streepjes. Daarop gaan flinterdun gesneden blokjes champignon en salami, en uit een spuitmond aan zijn rechterhand komt een gulle geut rode saus. Het conootje gaat in een houder, die nog het meest wegheeft van een ouderwets speelgoed, de pingpongbal-afschieter en weer opvanger. Dan stort de jongeman zich op de volgende cono.

Vijf minuten later is alles klaar: vier hoorntjes staan op een rijtje te wachten om gebakken te worden, en dat is een fraai gezicht. Als een treintje zetten de deegbakjes zich in beweging, maken een korte draai door een ijzeren deurtje en gaan verder achter een ruit, waar het bakproces een gezicht krijgt. En inderdaad, na drieënhalve minuut komen de pizzaatjes bruin en geurig door een ander deurtje weer tevoorschijn. De salami-variant eten we ter plekke op, twee gaan mee om thuis eens te proberen. De beleefde jongeman stopt de hete hoorntjes in speciale verpakkingen: doorzichtige plastic bekers waar ze mooi rechtop in blijven staan. Hij waarschuwt voor het vet, dat mogelijk uit de salami kan druipen, en geeft instructies voor thuis opwarmen: acht minuten in de oven. Ik reken €13,25 af, €3,31 gemiddeld.

Buiten proeven wij onze pizza’s, die inderdaad heel licht druipen. Het hoorntje is lekker, knapperig en niet te dik, veel beter dan alle punten van de American Pizza, een fastfood concurrent van Cono.

Acht minuten in de oven blijkt te weinig, tien is beter. Dan komen de hoorntjes er net heet genoeg uit, de kaas druipt weer. De knapperigheid is niet helemaal hersteld, vooral het kantje waarop het hoorntje heeft gelegen is wat week gebleven. De margherita, de basisvariant, wordt nogal overheerst door de kaas, en dat is geen heel goede kaas. Bovendien zit er een kruid in, waarschijnlijk basilicum, dat nog overheersender is. Bij de tonijn is de smaak wat meer in evenwicht, alleen zit hier weer erg veel paprika door. De chicken-curry ruikt naar rook, heel grappig en onverwacht, maar de curry is slecht terug te vinden en ook hier overheerst de paprika.

Zo bereiken wij de conclusie dat het een leuk idee is en dat de Capriccio uiteindelijk het beste smaakt. En dat treintje, dat mag hier in de buurt ook wel komen.