De Hema is wel na te maken, maar zijn worsten niet

Halal-rookworst, hoe zou die smaken? Te koop in El Hema, meldde deze krant een paar weken geleden.

Een stel vrolijke ontwerpers heeft deze kwaliteitswinkel nagemaakt alsof die Arabisch is, met kleren, posters, bonnen en al. En eten dus. Kijk, dat is interessant. Niets zo Hollands als die worst, gemaakt in Duitsland, gegeten door alle nationaliteiten. Daar wil ik wel eens een Arabische variant van proeven. Het moet geweldig zijn een broodje te eten bij zo’n fantastische counter en te weten dat je cultureel goed bezig bent.

Op naar Amsterdam, op een zonnige zondag in de herfst, want El Hema is ook op deze christelijke feestdag open, net als andere Amsterdamse winkels. Niet ver van het CS steekt de lelijke toren van de voormalige posterijen af tegen de blauwe lucht. Bovenin zit het tijdelijke Stedelijk Museum, onderin rechts El Hema.

Het imitatiewarenhuis schuilt in een uitbouw met grote ramen, die zijn dichtgeplakt met Hema-posters, maar dan anders. Dezelfde kleuren, hetzelfde soort letters, maar dan van 4000 kilometer zuidoostelijker. Binnen is het vol met schappen en mensen, die gelukkig niet allemaal hip zijn – er wandelen eenvoudige heren van zekere leeftijd rond en vrouwen met hoofddoekjes en onbestemde jongeren die er niet erg cool uitzien – net Hema, eigenlijk. Links staat een rek met T-shirts, rechts een balie met kassa en daarachter een koelvitrine. Die kant moet ik op, maar nu nog niet. Eerst eens zien wat er voor de lekkerbek te vinden is.

Maar ach, teleurstelling: een counter met broodjes worst is er niet. En ook vervelend: de chocoladeletters zijn uitverkocht. El Hema loopt zo goed dat de voorraad er in een mum van tijd doorheen ging. Had ik mij zo verheugd op de traktatie die normaliter slechts van Sinterklaas komt – niet voor niets bij leven de bisschop van het Turkse Myra. Gelukkig liggen er wel gewone repen chocola, in de uitvoeringen melk en puur. Ook zijn er grote pakken koffie, flessen wijn en pakjes thee. En de koelvitrine wacht ook nog.

Met mijn handen vol schuif ik de rij bij de vitrine in. Onder het glas liggen bruine vormen, in doorzichtig plastic verpakt. ’Runderrookworst’ staat erop. De chocoladeletters die ernaast prijken liggen daar alleen om te laten zien dat ze echt bestaan, en zijn niet te koop. Gelukkig krijg ik wel een worst mee, en de chocola en koffie, en een brede glimlach van een meisje met hoofddoek.

De chocolade blijkt op de terugweg in de trein al heerlijk, de koffie geurt door zijn verpakking heen, maar de worst vertrouw ik niet. Hij is wel erg bleek en een beetje verschrompeld. Om een eerlijke vergelijking te maken koop ik in de lokale Hema een autochtoon exemplaar, die meteen een stuk bruiner is.’s Avonds warm ik de worsten zorgvuldig op, twintig minuten in water van ruim tachtig graden. De halalversie zwelt tot hij even strak in zijn vel zit als de haram, de verboden variant. Want ja, daar zit varkensvlees in. Ook de kleuren neigen naar elkaar, maar het wordt niet helemaal gelijk.

Bij het aansnijden is er meteen verschil zichtbaar: de echte Hema-worst is doorregen met donkerdere stukjes, de halal is glad en vlak, en dat geldt helaas ook voor de smaak. Dat is grappig. De Hema blijkt wel na te maken, maar zijn worsten niet.