Een zwemmende mol

Een man vertelde mij dat hij in een zoetwaterplas zwom en een zwemmende mol tegenkwam. Het zou kunnen, want er wordt gezegd dat alle zoogdieren kunnen zwemmen. Er wordt veel gezegd. Bewezen wordt er minder.

Zelf kostte het mij, zoogdier, jaren om te leren zwemmen. Iemand, ik houd haar naam voor de lieve vrede stil, liet lang geleden één van mijn witte muizen ontsnappen. Het dier viel in een emmer water en verdronk op slag. Ik heb eens een door een hond achtervolgde kat een vijver in zien springen. Hij verdronk (de kat). Er zijn ook katten die niet verdrinken, en sommige mensen zijn geboren zwemmers. Maar een mol? Als u wel eens een mol heeft zien zwemmen, laat u mij dat dan weten? Het liefst via een reactie op dit stukje via www.trouw.nl/groen/columns/natuurdagboek . Daar kunt u trouwens altijd reageren. Op dezelfde, vernieuwde site kunt u natuurvragen stellen en beantwoorden.

Ik denk dat die mol een waterspitsmuis was. Een waterspitsmuis lijkt op een minimol met, maar dan met zwempootjes in plaats van graafpoten. Een waterspitsmuis klapt zijn oren dicht en duikt onder. Zijn staart is zijn roer. Hij kan over de bodem lopen. Aan zijn vettige, waterafstotende vacht kleven luchtbelletjes. Die geven hem onder water een zilveren buik, voor zijn prooien onopvallend tegen de waterspiegel. Als u een waterspitsmuis tegenkomt in het water, redt hem dan niet. Hij redt zichzelf en zal u bijten. Dat doet pijn, want zijn speeksel is giftig. Waterspitsmuizen verlammen er prooien mee zodat ze een flinke portie aankunnen: kikkers, muizen, vissen.

In Nederland zijn ze zeldzaam. Ik vond een dode in Polen, naast een twee-euromunt.