Donker en druk

weblog Typisch het eind-van-het-jaar gevoel, druk en donker. Donker weer, korte dagen, daartussen mijn zoveelste verjaardag in het donker, lampjes aan, ’s morgens ontbijten in het donker en ’s avonds al in het donker met de honden op pad. Jaja, we mogen niet in het bos komen in het donker denk ik dan, terwijl ik zonder lamp met mijn honden de nacht in loop, alsof we een avondklok hebben. Maar in plaats van te genieten van mijn burgerlijke ongehoorzaamheid, zoals ik normaal gesproken doe vanuit mijn blijvende overtuiging dat de natuur van ons allemaal is, ben ik met mijn hoofd nog bezig met andere zaken.

De donkerte richting kerst schijnt ieder jaar weer hand in hand te gaan met drukte, deadlines, stress en het gevoel dat niet alleen het daglicht per dag minder wordt maar daarmee ook de werkbare uren. Hoe vreemd, peins ik dan, een plas missend waardoor ik met één natte sok verder dwaal door het zwarte woud, dat mijn productiviteit zo afhankelijk is van het daglicht. Wanneer de zon ondergaat, voor zover we die gezien hebben de afgelopen weken, gaat ook het licht in mijn hoofd uit en halveert mijn werktempo. Maar de deadlines blijven. En daarmee ook de stress ze te moeten halen. Die stress wordt eigenlijk alleen maar groter. Eind van het jaar moet alles af, opdrachten die je halverwege ruim had ingepland, zijn nu ineens enorme kluiven waar je door heen moet.

Ik ben op het moment druk bezig met het ontwikkelen van een GPS-natuurzwerftocht voor kinderen van de basisschool. Mijn doel is om de kinderen echt te laten zwerven door de natuur, stadse kinderen de Utrechtse Heuvelrug te laten ontdekken met een GPS in de hand. Veel natuuropdrachten met nadruk op natuurbeleving en niet op educatie. Kinderen, zo is mijn overtuiging na jaren van werken met deze geweldige doelgroep, leren veel meer van ervaringen en beleving dan van het stampen van kennis. Van mij hoeven ze niet te weten hoe je een Douglas spar van een fijnspar kunt onderscheiden, maar als ze door een lariks bos dwalen en ze zien de rechte stammen kunnen ze zich wel voorstellen waarom zoiets een ‘mastbos’ wordt genoemd. Bomen zijn om in te klimmen en dan ontdekken ze dat dat nou eenmaal makkelijker gaat in een dikke den, dan in een beuk van een beukenlaan. Huttenbouwen kun je echter perfect met beukenbladeren en tamme kastanjes zijn veel lekkerder rauw dan gepoft!

klik voor een vergroting]]>

Maar ja, het ontwikkelen van zo’n tocht is niet alleen maar romantisch zwerven door het bos en zoeken naar mooie locaties (hoewel ik dat de afgelopen tijd wel veelvuldig heb mogen doen voor het maken van het vele beeldmateriaal). Het is ook gewoon een keiharde deadline en vele PC uren!

Met nog steeds één natte sok en inmiddels ook water in mijn nek kom ik aan bij de Rijn. Ik maak mijn hoofd vrij van kinderen en GPS en open mijn geest voor de prachtige kleuren van de zon. Vanuit het zuidwesten drijft de wind de wolken over mij heen, ik pak mijn statief, plaats mijzelf temidden van deze pracht en vergeet eindelijk alle donkerte en drukte‿