Licht in de duisternis

weblog De laatste weken is de prachtige herfst echt achter ons en merk je dat de natuur zich opmaakt voor de winter. De bladeren zijn van de bomen en grauw en grijs weer met regen trekt over ons land. Weer om de open haard aan te steken en lekker vanachter het glas te genieten van het Sinterklaas weer buiten. Hoor de wind waait door de bomen...

Als buitenmens en fotograaf geniet ik enorm van dit weer. Niet dat ik echt heel veel buiten kom, want juist het grijze vind ik niet zo bijzonder. Ik wacht op extremen. Ik denk nog vaak terug aan de storm van 18 januari 2007. Op de Rijn stonden koppen van bijna een meter hoog! Maar ook de extremen van een zon die net even tussen de wolkenmassa’s doorsneakt. Het zijn deze spaarzame momenten die juist dit weer zo ontzettend interessant maken!

Tussen alle deadlines en bureaudagen door speur ik zoveel mogelijk de lucht af om te proberen te voorspellen wat er komen gaat. En dinsdag was er zo’n moment. In de avond voel ik het snel koud worden en ’s avonds vriest het in de heuvelrug al een graad of twee. ’s Morgens vroeg op om te kijken hoe de lucht zich gaat ontwikkelen. Tot mijn grote spijt zie ik echter vlak vóór zonsopkomst precies in het oosten een ogenschijnlijk ondoordringbare wolkenband verschijnen. Met enorme twijfel ga ik toch op pad in de veronderstelling dat ik onverrichter zake huiswaarts zal keren. Maar iets in mijn achterhoofd zegt dat ik toch moet gaan.

Eenmaal aangekomen in het gebied tref ik een volledig berijpte natuur aan onder de grauwe wolkenmassa. Zelfs als de zon al op zou moeten zijn blijft de wereld donker en grauw. Tot het moment dat de zon door een klein spleetje in de lucht zijn weg naar de aarde weet te vinden. Met warm gele tinten wordt de wereld een klein kwartiertje prachtig verlicht, helaas is dan van de rijp al niet veel meer terug te zien.

klik voor een vergroting]]>

Aan de rand van een meer maak ik gebruik van de spiegeling en, wetend dat ik snel moet zijn, zoek ik naar een interessante voorgrond voor mijn landschapsbeeld. Terwijl ik, genietend langs het water loop, zie ik in het water prominent een bordje staan: “verboden te vissen”. Emoties strijden in mij, enerzijds een enorme glimlach om de lulligheid van het beeld, de zon en natuur in al zijn pracht en praal en daarbinnen dat malle bordje. Maar anderzijds komt de heftigheid van vorige week weer terug, die verrekte Nederlandse verbods-manie. Ik sta hier te genieten in één van ons meest mooie gebieden en ik kan niet eens een foto maken zonder dat ik dat vermanende vingertje in beeld heb. Ik word weer terug uit mijn extase gehaald en bevind mij weer in Nederland. Maar ja‿ een andere voorgrond zie ik ook zo snel niet en ik weet dat ik niet veel tijd meer heb voor de zon zich weer terugtrekt‿