Rammelaars

De kinderen mogen konijnen. In de dierenwinkel zitten twee dwergkonijntjes. „Twee jonge vrouwtjes”, zegt de verkoopster, „ik verkoop ze als duo, want ze zijn onafscheidelijk”. We krijgen ze voor 15 euro per stuk mee in speciaal voor huisdieren vervaardigde schoenendozen.

Het bruine konijntje heeft een V op haar snuit, het andere is grijs. Die wordt volgens de verkoopster blauw: „iets bijzonders!”

De blauwe noemen we Baloe, de bruine Vee. Baloe blijft grijs, Veetje bruin, maar beide dwergen worden groot. Vroeger had je konijnen en reuzen, vooral Vlaamse. Tegenwoordig heten reuzen konijn en gewone konijnen dwerg.

Vee zit steeds op Baloe in een houding die je van mannetjes verwacht. Seksen is lastig, omdat konijnen net als olifanten inwendige ballen hebben. Voor olifanten is dat praktisch, maar voor konijnen? Wij naar de dierenarts. Voor anderhalf keer de aankoopprijs garandeert hij dat het twee rammelaars zijn. Mannetjes.

Het vriest en ze mogen tijdelijk in de gang. Ze maken veel lawaai en rammelen continu. Als de één eet, bespringt de ander hem. Ze zijn gek op elkaar maar willen allebei boven. Ze bijten zich vast. Kale nekken, bloed. Vanuit het hok besproeien ze de omgeving met urine. Stinken!

Wat nu? Weggeven is zo wegwerpachtig. En wie zou ze willen? Aan de poelier verkopen, grapt een vriend tot ontsteltenis van de kinderen. Dierenarts gebeld. Ze kunnen meteen gecastreerd worden. 75 piek. En twee konijnen tegelijk? Honderdvijftig. Voor tien keer de aanschafprijs komen ze nu bij uit de narcose. In de schemer op zachte lappen. Mag u raden wat ze het eerst doen...