Moeite met afscheid nemen

Afscheid nemen is het moeilijkste wat er is. Het was fijn, goede herinneringen, fijne tijd, je hebt je vermaakt en dan ... is het allemaal ineens over. Je moet zelf besluiten tot het nemen van afscheid, het is je eigen keuze.

Vaak gedreven door de situatie of door noodzaak. Soms moet je verder en kun je niet stil blijven staan of ergens blijven. Maar soms ook wordt je verdreven, is het tijd voor iets nieuws en is jou tijd geweest.

Dat is naar, je neemt weliswaar je verlies, denkt terug aan de mooie tijd maar je weet dat die is geweest. Iemand anders neemt het stokje over, iemand anders is de nieuw hype, men kijkt uit naar iets nieuws en als je geluk hebt wordt je uitgezwaaid. Daar sta je dan, met alleen de herinneringen aan al dat moois en de wetenschap dat het over is. Klaar, men is klaar met jou, men kijkt niet meer naar je om, sterker nog, men verlangt zelfs naar je afscheid.

Maar toch, heb je er moeite mee. Ondanks het grote verlangen van de mensen om je heen naar iets nieuws blijf je er moeite mee hebben en kijk je of je niet toch nog wat van je kan laten zien. Nog één keer dan, ook al weet je dat je afscheid onvermijdelijk is laat je je nog één keer zien‿ en dan ben je weg.

En dit ervoer ik toen ik vorige week maandag, mijn hele lijf en leden bezig met de lente, door het bos liep ‿ in de sneeuw. Je wilt niet weg hè winter? Nog één keer laten zien hoe mooi je bent met de sneeuw en ijs. Maar toch is je tijd gekomen! Ik zie de sneeuwklokjes door je sneeuw heen priemen, je kunt de lente niet bedekken! Maar toch bedankt! Want het was wel één van de mooiste en langste èchte winters van de afgelopen jaren. Je gaat nu weer weg maar weet dat ik aan het eind van dit jaar weer naar je zal verlangen‿

Mijn doel was, wetend dat de sneeuw snel zou verdwijnen, om het beeld te maken van een ultieme combinatie: sneeuwklokjes in de sneeuw. Helaas was het weer grauw en waren er in onze omgeving alleen sneeuwklokjes in de tuinen van mensen, tussen allerlei uitheemse planten. Gelukkig hebben wij zelf in onze tuin een paar klokjes klingelen‿

Ik heb er bewust voor gekozen om met een zo klein mogelijke scherptediepte te werken en juist de andere klokjes vóór mijn onderwerp te plaatsen in plaats van erachter. Dat geeft een soort doorkijkjes sfeer en een dromerigheid in de foto. Ik hou daar erg van, met kleine scherptediepte (dus laag diafragma getal!) ergens 'doorheen' fotograferen. Hoe dichterbij de elementen waar je doorheen fotografeert zich bij je lens bevinden hoe onscherper ze worden.

Heb je ook de kriebels van de lente en zit je al te denken over allerlei prachtige macro foto’s die je wilt maken? Ik heb, in voorbereiding op mijn boek, een artikel over macro technieken op mijn website gezet, klik hier om het te downloaden in PDF.

Het uitgebreide bericht met instellingen is te lezen op mijn website, klik hier.