Waar is mijn waddenlucht?

Zo, een bericht vanuit Ameland... Maar waarom ga je nou elke keer zo vroeg in het jaar naar Ameland? Een veel gehoorde vraag! Februari staat nou niet bepaald in het teken van op het strand liggen, genieten van de warmte en het normale toerisme op de eilanden.

Sterker nog, februari en maart zijn bij uitstek de maanden waarbij je alles kan verwachten, van zon tot apocalyptische luchten en van een kleine beetje warmte tot kou, guur, stormachtig weer. En juist dat trekt mij zo, dat gure, dat echte. ’s Avonds ploegend door de wind op weg naar de torenhoge schuimkoppen, met gevaar voor eigen leven en vooral dat van je dierbare camera proberen de elementen vast te leggen om daarna moe maar voldaan met rode konen en verkleumde vingers binnen te komen en al snotterend met een beerenburg het zand uit je statief spoelen.

En net die gedachte spoedden wij ons deze keer weer naar de boot. Het begint goed, zoals je in mijn vorige column hebt kunnen lezen: veel regen en wind. Maar wat schetst mijn verbazing, vanaf maandag slaat het weer om en krijgen we dagen van stralende blauwe lucht, heerlijk zonnetje en nauwelijks wind. Ik heb al vaker geschreven over plannen maar moet bekennen dat ik deze keer weinig backup plannen heb, ik moet mijn verwachtingen bijstellen en dat kost mij toch meer moeite dan verwacht. Natuurlijk heerlijk genoten, gefietst en gewandeld maar mijn fotografie komt later tot leven dan verwacht.

Gelukkig is woensdagavond toch even wat ik hoopte. Eén van de beelden die ik in gedachten had zijn de prachtige palen die op de zuid-west kant van Ameland het water inlopen. Ik wil graag deze palen in het water bij zonsondergang, zo had ik in gedachten. Echter, de getijden zijn eigen precies verkeerd. Het is namelijk laagwater om 17:50 terwijl om 16:13 de zon ondergaat, dat betekent dat er geen paal in het water staat. Om 17:30 betreedt ik het strand en zie tot mijn grote schrik ook nog een enorme wolkenpartij (de eerste - notabene - van de dag!) voor de ondergaande zon schuiven. Geen palen en geen zon, zo lijkt het. Maar daar neem ik geen genoegen mee (ben er nou toch) en ik ga toch op zoek. De zon sneakt nog onder de wolken door en ik heb het geluk dat de wind precies uit het zuidwesten waait. Meteen na laag water zie ik hoe de wind het water opstuwt en de laatste rij met palen beginnen langzaam weer water te maken. In de gure wind zet ik mijn statief op, en terwijl het water kolkend onder de camera doorgolft en ik mijn tas rennend moet redden van de ondergang maak ik met lange sluitertijden een aantal beelden van de imposante kleuren in de lucht. Gelukkig, daar is mijn waddenlucht!

Ook genieten van de prachtige Waddeneilanden? Ga mee naar het fotografieweekend op Schiermonnikoog en/of Vlieland!

Het uitgebreide bericht met nog meer beelden van Ameland is te lezen op mijn website, klik hier.