Net dat beetje extra

Voor veel mensen, met name enthousiaste natuurfotografen, is dierfotografie het hoogste goed. Bij beelden van zeldzame diersoorten smelten we als kijker en vergeten we elke vorm van kritische blik naar het beeld zelf.

Bij beelden van zeldzame diersoorten smelten we als kijker en vergeten we elke vorm van kritische blik naar het beeld zelf. We mijmeren over het romantische proces van maanden voorbereiding, weken van observeren, dagen van wachten, uren van mislukt klikken onder erbarmelijke omstandigheden, minuten van adrenaline omdat er iets speciaals staat te gebeuren en seconden waarin de beslissende foto wordt genomen.

Dat proces overschaduwt onze kritische blik en zorgt er – helaas – maar al te vaak voor dat we mislukte foto’s van prachtige dieren voor zoete koek slikken en de maker op een gouden troon zetten. Kijk naar de wild life awards, was die sneeuwluipaard nou winnaar omdat hij zeldzaam was of omdat het een mooie foto was? Is überhaubt het maken van een foto m.b.v. 20 camera ‘traps’ (stand alone apparaten die met sensoren worden getriggerd door beweging en iedere week worden gecontroleerd of er nog iets ‘geschoten’ is) een proces van wetenschap of kunstzinnige uiting? Wat mij betreft van het eerste, en geweldig hoor! Maar kunst? Nee, verre van!

Het gaat met dierfoto’s zelfs zo ver dat potentiële winnaars wel heel erg ver gaan om hun potentie om te zetten in waarheid. De winnaar van de laatste wild life award gebruikte een tamme wolf om zijn winnende foto te maken. Een pracht van een beeld, werkelijk waar, maar niet wild, en dus gediskwalificeerd. Is dat dan zo erg? Ja, als je iets anders doet voorkomen dan de werkelijkheid is dat niet bijzonder vroom. Maar aan het beeld doet het niets af. Toch vinden we dat wel, hij is tam en dus is ineens het beeld minder mooi. Iedereen boos, beeld ineens slecht en maker in de verdomhoek. Beter dus een niet eens zelf gemaakt beeld van een zeldzame soort zonder enige kunstzinnige waarde dan een pracht beeld met enorm veel passie en prachtige compositie en spanning van een tam dier. Dat is wat de kijker wil.

En dus van mij lekker een leuk beeld van één van Nederlands bekendste diersoorten, de roodborst. Niet zeldzaam, niet speciaal, geen maanden van voorbereiding, geen weken van observeren, geen dagen van wachten, geen uren van mislukt klikken, geen minuten van adrenaline maar wel die ene seconde van schieten. Plat op de grond liggend, genietend van het niet echt schuwe en vooral nieuwsgierige diertje dat me precies op het goede moment even schuin in de lens kijkt. Vol interactie met de kijker en toch verterend. Geen standaard vogeltje-op-een-takje-met-onscherpe-achtergrond en daarmee voor mij lekker toch net dat extra‿

Het uitgebreide bericht met nog meer beelden van deze ochtend is te lezen op mijn website, klik hier.