In zee met walvissen

Walvissen zijn populair. Weet u nog die doorvaart die ze door het ijs hakten in Alaska of Canada om twee ingevroren vinvissen te ontzetten? Tegelijk worden er per jaar honderden vinvissen gedood.

IJsland en Noorwegen doen het, maar Japan lijkt het fanatiekst op walvissen te jagen. Japanners zouden ook lever kunnen eten, want walvis smaakt naar lever, maar het gaat om het idee van scharrelwalvisvlees uit zee. O nee, ze doden die honderden walvissen niet voor een feestmaal, maar voor wetenschappelijk onderzoek. Anders zou het illegaal zijn!

De voor onderzoek onbruikbare resten kun je net zo goed opeten, zonde om weg te gooien. Maar het doel is wetenschap. Blijkbaar zijn walvisonderzoekers mislukte wetenschappers. Ze publiceren nooit wat! Zouden ze wel onderzoeksvragen hebben? En zouden die alleen beantwoord kunnen worden, door vele walvissen per jaar te doden?

Vorige week ramde een legaal Japans walvisonderzoeksschip een speedboat van walvisbeschermers. de beschermers hadden ballonnen vol glibberige smurrie op het walvisonderzoeksdek gegooid en dat is illegaal! De activisten overleefden de aanvaring.

Sommigen zijn zo gek op walvissen dat ze ermee in zee gaan. Ik doe dat alleen per schip. Ik heb dat één keer gedaan, met gezin, op IJsland. Het was stervenskoud, het regende, het waaide, we zagen twee keer een rug en één keer een staart. Toch was het prachtig. Alleen die papegaaiduikers waren de tocht al waard. Die zwarte zeekoeten, jagers, stormvogels! Die staart was van een bultrug, een van de wijdst verbreide walvissen ter wereld. Hij komt voor van IJsland tot Nieuw-Zeeland. Een publicabele foto lukte ons niet, bij IJsland. Die lukte José beter, bij Australië.