En toen kwamen de Fransen: opstandig, boos, kwaadwillend

opinie Lance Armstrong had alles voor elkaar. Dacht hij. Zijn op nobele gronden steunende comeback kreeg langzaam vorm, de wedstrijden werden uitgekozen en er moest alleen nog even toestemming aan de UCI gevraagd worden in Australië te mogen koersen.

Omdat hij voor die wedstrijd niet helemaal op tijd weer ingeschreven was in de dopingclub van zijn land. Het zou een bagatel zijn, dacht hij. Zijn vriend Hein Verbruggen zou diens opvolger Pat McQuaid nog wel even wat raad geven.

En toen kwamen de Fransen. Opstandig en boos, kwaadwillend, gemeen, chauvinistisch en eendimensionaal. Zoals we ze kennen.

Eerst moesten die rottige urinestalen uit 1999 nog eens onderzocht worden. Daar zat immers een luchtje aan. Nu bestonden er alleen nog B-stalen van die testen, maar ach, dat was de Franse slag. Een kleine onzorgvuldigheid uit het verleden, daar maakten ze zich toch niet druk over. Het ging erom dat die grote bek uit Austin pootje gelicht zou worden en anders niet.

De Fransen zouden er wel voor zorgen dat Armstrong niet weer hun Franse fietsrondje kwam verknallen met alle aandacht, rimram en alle show. Zeven jaar aan een stuk had hij alle Franse renners, de Tour, Frankrijk en het geweten van Marianne te kakken gezet. En dat met drog in zijn lijf.

Nu zegt een weldenkend mens meteen: Armstrong laat die mottige professoren in Frankrijk lekker in jouw pies roeren, want als je niets te verbergen hebt, is deze zaak ook zo geklaard. Armstrong doet dat niet; hij tart ze terug. Deze zaak hangt aan alle kanten scheef, er is een onafhankelijke commissie geweest die de Amerikaan in het gelijk heeft gesteld en dus*

Die Fransen nemen de uitspraak van de Nederlandse advocaat Vrijman natuurlijk weer niet voor waar aan. Zij zien in Vrijman ook een vriendje van Verbruggen en wantrouwen alles dat de voornaam Hein draagt.

Wettelijk en moreel hebben de Fransen geen poot om op te staan, maar hun bijna pathetische haat tegen de Amerikaan brengt ze ver in het zoeken naar quasi-argumenten.

Hebben de Fransen hier een punt?

Ja en nee. Niet nadenkenden zullen roepen: Armstrong, wat let je, maar er speelt veel meer. De veenbrand om de macht in wielersportland laait nu zelfs weer op.

De ineens wat zwakker geworden Tourbazen staan er hakkelend bij. Zij hebben een deel van hun macht in moeten leveren, want een samenwerking met de UCI is in de maak en wat moeten ze nu?

Wat moeten wij nu, de mensen die van de buitenkant dit steekspel aanschouwen?

Wie moeten we geloven? Is er nog wielerleven na deze pontificale aanval van de Fransen op Armstrong of moeten we toch gaan geloven dat de Amerikaan boter op zijn hoofd heeft.

Omdat alle wereldordes op het ogenblik door elkaar gegooid worden en niemand meer weet wat er moet gebeuren om een grenzeloze chaos op welk gebied dan ook te voorkomen, is het hier hetzelfde gaande.

De Fransen hebben de chaos vergroot, zonder de juiste wapens te hebben, maar dat maakt tegenwoordig niets meer uit.

Ze hebben even harder geschreeuwd dan Armstrong deed.

Dat komt niet vaak voor.