Iedereen in smoking, Baylor in zijn Cosby-sweater

opinie Het feit dat de fameuze Elgin Baylor geen General Manager van de Los Angeles Clippers meer is, zal ons aan deze kant van de oceaan niet raken. Elgin wie?

Baylor was een geweldig karakter, een beer van een man en een vaste grootheid in de rijke wereld van de NBA waar hij een plezierig buitenbeentje was.

Baylor was een topspeler in de jaren zestig, had wel duels waarin hij meer dan zeventig punten maakte, haalde zijn schouders niet op voor 18 rebounds gemiddeld terwijl hij toch maar 1.96 meter was en tussen veel grotere spelers in liep. Zijn eenvoudige credo: ,,Als je de bal wilt hebben, krijg je die ook.”

Hij werd geweigerd in hotels waar zijn blanke medespelers wel mochten slapen, hij kon niet mee uit eten met diezelfde blanke jongens, want Baylor was zwart en Amerika kende toen nog een echte rassenscheiding, ook in de NBA.

Toen hij eens een erewedstrijd voor een blanke teamgenoot moest spelen, overkwam hem (het was in Charlotte, Virginia) hetzelfde: hij mocht het spelershotel niet in. Hij speelde toch, zei tegen zijn teamgenoot dat hij het voor hem deed en dat Virginia wat hem betrof van de aardbol mocht verdwijnen.

Ja, hij was uitgesproken, maar in alles vriendelijk en open. Hij discrimineerde nooit, dat deden anderen over hem en zijn rasgenoten. Hij stond daar ver boven.

Ooit zei hij: ,,God daar boven vindt het niet belangrijk of je zwart of wit bent en er 34 punten ingooit. God baalt ervan dat die speler drie makkelijke schoten miste, want dan waren het 40 punten geweest.”

In de NBA werd Baylor een bezienswaardigheid. Hij behoorde bij het meubilair en was, om wat voor reden dan ook, ooit tot General Manager van de Clippers benoemd.

Die functie vervulde hij met flair en hij had zelden of nooit succes met zijn ploegen. Sterker nog: hij bakte er eigenlijk niets van. Hij kocht de verkeerde spelers aan, verkocht zijn toppers en schipperde vrolijk al die jaren door.

Mensen vonden het heerlijk om met deze licht stotterende man met levenswijsheid te converseren. Hij leerde je altijd een les, hij vertelde altijd een anekdote en hij onthield alles. Journalisten die hem onder vuur namen, konden op een prachtige verbale pandoering rekenen.

En Baylor had een prachtige manier van zich te kleden. Hij was in het begin van de jaren tachtig, fan geworden van de Amerikaanse acteur Bill Cosby en vooral van de truien die hij droeg in diens shows.

Baylor besloot ook die truien te gaan dragen. De consequentie was dat hij naar officiële diners ook altijd, zeer simpel, een trui droeg. Iedereen in smoking, Baylor in trui.

Het was zijn knipoogstatement naar de glitterwereld. Zelfs toen hij tot manager van het jaar werd verkozen droeg hij zijn mooiste Cosby-sweater tijdens de gala-avond.

Baylor werd 74 jaar en vond het ineens voldoende. Hij ruimde zijn bureau leeg, reed zijn wagen de garage van Staples Center uit en vanaf dat moment heeft niemand nog iets van hem gehoord. Bijna een week al proberen mensen van de Clippers en vele Amerikaanse journalisten hem te vinden, maar hij beantwoordt geen telefoontjes of e-mails.

Hij is weer consequent, zoals hij altijd was. Dit is weer een Baylor-truc. Ontslagen werd hij niet, maar hij vond het wel goed zo. Hij ging - had hij zijn getrouwen verteld - maar eens wat anders in het leven doen. Als laatste pakte hij zijn stapel truien in en verliet waardig en rustig de glitterwereld van de NBA.