Herten op leven en dood

In mijn kast staat een bundel essays van Hans Magnus Enzensberger met de titel: ’Lof van de inconsequentie’. Leesbare kost en munitie voor een inconsequente knakker als ik. Een mens kan van mening veranderen en medailles hebben een keerzijde.

Van rauwe biefstuk word je sterk (ijzer) en kun je dood gaan (darmkanker). Uit mijn raam zie ik de biefstukken rauw en harig rondstappen. Hooglanders vertrappen de grazige randjes langs de weilanden. Natuur!

Op Terschelling hebben een paar kerels in een stoere bui tien edelherten losgelaten. De herten vluchtten de duinen in. Ik heb op Schiermonnikoog eens een damhert in de duinen betrapt. Er waren herten ontsnapt uit de kinderboerderij. Ze werden prompt uit de duinen gehaald. Op Terschelling is één edelhert met een pijltje in slaap geschoten, maar bij de andere lukt dat niet. Nederlandse jagers kunnen kennelijk alleen raak schieten met scherp.

De herten moeten dood, omdat ze schadelijk zijn voor het verkeer, de landbouw en de natuur. Vooral natuurschade is een grappig argument. De konijnen zijn bijkans uitgestorven, de kwelders en duinen verruigen, net als de rest van ’s lands natuur. Natuurgebieden worden vol geplempt met runderen en paarden. Op Schier houden boerenkoeien de kwelder kort, schapen en managepaarden de duinen. Ook op Terschelling beheren grazers het duingebied. Je zou denken dat die edelherten als geroepen komen!

Maar nee, ze moeten dood. Ik weet trouwens niet zeker of dat voor- of afkeur verdient. Wel verdient het natuurbeheer lof voor de inconsequentie.