Geloof moet gerelativeerd, vinden religieuze satirici. Dat houdt gelovigen en hun leiders scherp. Robin de Wever deed als student godsdienstwetenschap onderzoek naar religiesatire.

Hier blogt hij over christelijke spot, joodse gein en een profeet met een bom in zijn tulband. Deze week: spot in de popcultuur.

Ooit was religie een opium. Is het nu niet vooral vermaak voor het volk?

Een Italiaanse comedyfilm vertelt sinds vorige maand over een paus die zijn draai in het Vaticaan maar niet kan vinden. Habemus Papam debuteerde in Italië en deed afgelopen weekend Cannes aan.

Een paar weken daarvoor (vlak voor Pasen, natuurlijk) bracht Lady Gaga haar lofzang op de apostel Judas uit. Velen gingen hen voor. Talloze artiesten, filmmakers en comedians haalden al cynisch uit naar georganiseerde religie. Opmerkelijk, want is geloof in het westen geen marginaal fenomeen? Waarom zou de niet-gelovige zich druk maken over goden?

Hans Teeuwen weet waarom God over de knie moet. Volgens hem moeten we vooral 'religieuze onnozelheid bij de naam noemen':



Comedian Bill Maher vindt religie een belediging voor ons intellect. In de Hollywood-documentaire Religulous probeert hij het ongelijk van gelovigen te bewijzen. Zijn tactiek: stel een lastige vraag, dan staat de believer al snel met zijn mond vol tanden.



De comedians van Monty Python ontwaren in godsdienst waarschijnlijk de mensenlijke neiging tot kuddegedrag. In de comedy-klassieker Life of Brian ziet een groep naïeve gelovigen niet Christus, maar ene Brian aan voor de joodse Messias:



Georganiseerde godsdienst lijkt in het geseculariseerde westen marginaal, een bijzaak. Toch kunnen Teeuwen, Maher, en de Monty Python-comedians er niet van afblijven. Kunnen we de goden maar niet vergeten? Of is God in onze popcultuur vooral een mediageniek decorstuk?

Robin de Wever is journalist. Hij volgde de master Religie en Levensbeschouwing aan de Vrije Universiteit. Zijn scriptie en journalistieke werk vindt u op www.robindewever.nl.