"We vragen niet om rijkdom". Citaat opgetekend uit de mond van een stakende schoonmaker. Wat is dat, rijkdom? Rijden in een Porsche of Aston Martin, wonen op een landgoed met wijnkelder of in een vette villa? Rolexhorloge, honderd Louis Vuttontassen, op vakantie naar Cannes? Als we Jort-hoe-heurt-het-Kelder moeten geloven, is het dat. Maar hemel, geen van die dingen wil ik zelfs maar gratis. Lelijke, lastige, saaie rompslomp. Volgens van Dale is rijkdom 'de toestand van iemand met veel geld en goed'. Dat maakt van ons allen, tot ongeveer de hele wereldbevolking toe, beklagenswaardige sloebers. Behalve, als je 'goed' breder trekt. Goed. Wat is dat? Veel spullen? Als je benen en je hart het doen, lieve mensen om vast te pakken, genoeg eten, warm huis? Werk, schone frisse lucht, plekken waar het stil is?
De schoonmakers staken. Alweer. Vorig jaar fungeerden treinstations en andere plekken maandenlang als openbare vuilnisbak. Uiteindelijk gingen de werkgevers overstag: er kwam geld en tijd voor de schoonmakers bij, opluchting alom. Dus hoezo moet er dan nu alweer gestaakt worden? Blijkbaar omdat veel grote opdrachtgevers, zoals Philips, universiteiten, ministeries, ziekenhuizen en banken - toevallig allemaal instellingen waar goudgerande cao's, grootverdieners en bonusgrabbelaars vaker wel dan niet voorkomen - voor de komende cao enorm blijken te bezuinigen op hun schoonmaakkosten, tot 20% toe voor méér werk. Zou uw werkgever ermee wegkomen? Respect vragen de schoonmakers en bij ziekte vanaf de eerste dag doorbetaling van het loon. Reiskostenvergoeding. Genoeg tijd voor het beschikbare werk. Geen revolutionaire eisen.
De werkgevers vinden het allemaal veel te gek. Volgens de Ondernemersorganisatie Schoonmaak- en Bedrijfsdiensten (OSB) kosten de eisen van de schoonmakers tweehonderd miljoen euro, een kostenverhoging van twaalf procent. De verbeteringen die OSB zelf voorstelt kosten drie procent. Op het oog waarschijnlijk aardige, gewone mensen - ongetwijfeld maatschappelijk betrokken, elke zaterdag naar voetbal van de kinderen, goed voor de hond van de buren, lid van Natuurmonumenten - verworden in hun dagelijks werk tot pietluttige cijferslaven.
Blijkbaar zijn onderhandelingen over schoonmaak iets abstracts. Zou het anders zijn als de onderhandelaars in een toilet met remsporen hun behoeftes moesten doen? In een naar afvalresten stinkend kantoor moesten onderhandelen aan vettige tafels? Eten met vies bestek, een darminfectie oplopen door smerige toetsenborden? Ik wed dat een goede cao niet lang op zich zou laten wachten.
Ze weten blijkbaar niet hoe heerlijk royaal zijn is. Dat grotere royaliteit dan altijd bij je terug komt. Dat is pas armoe. Ik wens de onderhandelaars in de schoonmaakbranche veel rijkdom. Aan nieuwe horizonnen en genereuze ideeën.
Trouw 14 januari 2012