opinie Eelco Bots en Erik Koppen claimen geluidshinder van windmolens objectief te beoordelen (Podium, 19 oktober). Maar zij vertellen halve waarheden, soms onwaarheden, en schetsen aldus een vals beeld.

Het RIVM meldt wel degelijk gezondheidsklachten door windmolens: "Boven de 45 decibel (Lden) zijn in toenemende mate hinderklachten en gezondheidsproblemen te verwachten." En de Nederlandse norm ligt nog 2 dB hoger, op 47 decibel.

Bots en Koppen verzwijgen ook dat de Universiteit van Aalborg heeft aangetoond dat langdurige blootstelling aan windturbinegeluid vermoeidheid, hoofdpijn, concentratieverlies, verstoorde nachtrust en fysiologische stress kan veroorzaken. Denemarken heeft daarom de norm, al strenger dan in Nederland, aangescherpt.

In 2011 is in Nederland de geluidsnorm voor windturbines flink verruimd. Voorheen werd deze bepaald door het geluid van de omgeving. Op het platteland gaat de norm uit van een omgevingsniveau van 35-30 decibel. Maar voor windmolens is hierop een uitzondering gemaakt, en nu geldt overal 41 decibel als uitgangspunt. Dat is vier tot twaalf keer zoveel lawaai, aangezien elke 3 decibel meer een verdubbeling betekent. Het stotende windmolengeluid is inderdaad hinderlijker dan verkeersgeluid. Het RIVM adviseert een norm die gemiddeld 34 decibel toestaat. Zo accepteer je van windmolens evenveel hinder als van snelverkeer. Bots en Koppen noemen het rapport, maar verzwijgen deze belangrijkste conclusie. Volgens het RIVM mogen windmolens nu overal drie keer zoveel hinder binnenshuis veroorzaken dan snelwegen. Bij zoveel hinder krijgen snelwegen geluidswallen, maar eigenaren van windmolenparken mogen dit hun buren aandoen.