opinie Beste Beatrijs, Ik ben 57 jaar en weduwe. Na het overlijden van mijn man, zeven jaar geleden, heb ik lang in de put gezeten. Op zeker moment ging ik weer werken en nu heb ik een deeltijdbaan als verpleegkundige en doe daarnaast een studie. Alles bij elkaar een druk maar fijn leven.

Over een paar maanden krijgt mijn dochter een kindje en word ik tot mijn vreugde oma. Ik woon vrij ver bij haar vandaan, op tweeënhalf uur rijden. Mijn dochter kwam laatst met de vraag of ik een dag per week wilde oppassen. Haar schoonmoeder die bij haar in de buurt woont doet dat ook. Ik heb haar gezegd dat ik niet structureel wil oppassen, maar alleen als het zo uitkomt. Wekelijks een dag op en neer reizen vind ik te zwaar.

Nu kwam zij met een andere vraag: of ik wil oppassen als haar schoonouders met vakantie zijn? Dit stel gaat minstens twee keer per jaar. Ik heb toen nogmaals gezegd dat ik te ver weg woon en dat het allemaal maar moet kunnen. Waarop zij antwoordde: 'Waar een wil is, is een weg'. Zelf ben ik altijd thuismoeder geweest. Pas op latere leeftijd ben ik buitenshuis gaan werken. Ik geniet van de vrijheid om mijn eigen leven te leiden. Ik vrees dat de vakanties van de andere grootouders mijn leefritme zullen bepalen, omdat ik word geacht voor hen in te springen. Hoe kan ik mijn vrijheid behouden?

Op afroep oppassen

Beste Op afroep oppassen,

Uw dochter kan nog zo veel zelfzuchtige plannen maken voor goedkope kinderopvang, u blijft de baas over uw eigen leven en als u niet bereid bent om vaste oppasafspraken te maken, is dat uw goed recht. U hebt het druk met eigen activiteiten en de vijf uur reistijd die het u telkens zou kosten om uw dochter uit de brand te helpen vindt u te veel. U hebt dit al tegen uw dochter gezegd, waarop zij antwoordde: waar een wil is is een weg.

Dit antwoord laat zien dat zij u niet begrepen heeft. Zij denkt dat het een kwestie van 'niet kunnen' is, maar het is veeleer een kwestie van 'niet willen'. Natuurlijk, sommige mensen gaan door roeien en ruiten om alsjeblieft op hun kleinkind te mogen passen, maar hoe spijtig ook voor uw dochter: u hoort niet bij die groep. U verheugt zich op het grootouderschap, maar u wilt niet worden ingeroosterd in het zorgschema voor uw kleinkind, ook niet als invaller.

Er zit niets anders op dan uw dochter nogmaals en nu nog duidelijker uit te spellen hoe de vlag erbij hangt. Zeg tegen haar: 'Het spijt me, kind, maar ik ben gehecht aan mijn vrijheid om te gaan en staan waar ik wil. Ik wil geen structurele oppasdagen, ook niet als invalkracht, want ik heb andere prioriteiten. Natuurlijk wil ik mijn kleinkind regelmatig zien, maar dan in de sociale sfeer en niet als oppasser. In geval van nood zal ik je helpen, maar alleen bij wijze van uitzondering. Je zult andere oplossingen voor de opvang moeten vinden, want op mij kun je niet rekenen.'

Beste Beatrijs,

Ik kreeg een uitnodiging voor een kraamfeestje met de mededeling dat er geen behoefte was aan kleding of speelgoed, omdat ze daar al genoeg van hadden (van het eerste kind). Of we maar een cadeaubon of wegwerpluiers wilden meebrengen. Maar ik wil niet opgedrongen krijgen wat ik meebreng voor de kleine. Kan ik toch zelf iets uitzoeken om te geven?

Liever wat leuks

Beste Liever wat leuks,

Het verstrekken van dienstmededelingen voor gewenste kraamcadeautjes heeft iets nuffigs en calculerends. Het is sympathieker om genodigden vrij te laten. Los hiervan is de zaak te onbenullig om er tegenin te gaan. Het eenvoudigste is om braaf hun opdracht uit te voeren en een cadeaubon of een pak luiers te geven. Wat kan het u schelen? Deze verse ouders hebben hun wensen glashelder geformuleerd: ze willen geen kleding en geen speelgoed. U doet hun er geen plezier mee om wél met een kruippakje of een knuffel aan te komen zetten. Honoreer het verzoek en bespaar uzelf de moeite van een speurtocht naar een leuk cadeautje.

Beste Beatrijs,

Ik heb een profiel op Facebook en Twitter. Bij al mijn leeftijdsgenoten (begin 20) is dit de aangewezen manier om met elkaar in contact te staan. Zonder zo'n profiel ben ik niet op de hoogte van feestjes en krijg ik geen uitnodigingen. Ik moet er dus wel aan meedoen. Maar ik zou me graag willen ontdoen van facebookvrienden en twitteraars (mensen van vroeger, vage kennissen) die me ergeren en met wie ik verder geen speciaal contact wil. Ik durf dit niet goed, omdat ik bang ben dat ik hen daarmee beledig en dat ze me ter verantwoording zullen roepen als ik hen weer eens in het echt tegenkom.

Ontvrienden en ontvolgen

Beste Ontvrienden en ontvolgen,

U kunt uw profielen in de sociale media zo uitgebreid of beperkt inrichten als u zelf wilt. Op Twitter is het simpel genoeg: het staat iedereen vrij u te volgen en u volgt alleen degenen in wie u bent geïnteresseerd of die belangrijk voor u zijn. De rest kunt u ontvolgen. Op Facebook hoeft u niet willoos elke gegadigde te accepteren die zich als vriend meldt. Niet reageren op een vriendschapsverzoek is hetzelfde als weigeren.

Ga met de stofkam door uw facebookvriendenlijstje en ontdoe u radicaal van wezenloze elementen. Ontvrienden dus. Als u een voormalige facebookvriend in het echt tegenkomt en hij vraagt u waarom hij in ongenade is gevallen, zegt u dat dit niet persoonlijk was bedoeld, maar dat u er tegenwoordig een super-exclusief profiel op nahoudt, omdat het u anders allemaal veel te veel tijd kost.

Beste Beatrijs,

Vele jaren geleden woonden wij naast buren met wie we destijds goed contact hadden. Ze gingen scheiden en met de vrouw van het stel hadden we nog een tijdje spaarzaam contact. Ze hertrouwde en verhuisde naar de andere kant van het land. We stuurden elkaar sporadisch een e-mailtje met nietszeggende teksten als 'alles goed hier'. Zes jaar geleden is ze met haar nieuwe man nog eens op bezoek geweest. Daarna is er geen contact meer geweest. Nu ontvangen wij een e-mail waarin ze schrijft dat ze ernstig ziek is en niet lang meer te leven heeft. Is er een gepaste manier om hier op te reageren, en zo ja welke dan?

Niet meer alles goed

Beste Niet meer alles goed,

Stuur haar een mooie kaart (geen e-mail), waarin u uw medeleven betuigt en andere hartelijke woorden. Schrijf iets over de mooie herinneringen die u koestert over de gezelligheid van vroeger. Een aanbod voor hulp of een voorstel om afscheid te komen nemen lijkt niet nodig, omdat u daarvoor te ver weg woont en u bovendien de laatste jaren geen contact meer hebt gehad. Daar zal ze ook geen behoefte aan hebben, want mensen in hun laatste levensfase worden begeleid door intimi en niet door verre kennissen. Maar een hartelijke en meelevende kaart van uw kant zal ze zeker op prijs stellen.

Hebt u vragen over de omgang met buren, collega's, familie, vrienden en kinderen? Stuur ze naar beste@beatrijs.com.