column Dat kan Louis van Gaal dan ook weer op zijn naam schrijven: dat hij de jongste Oranje-aanvoerder ooit heeft benoemd.

Helemaal waar is dat niet. In de eerste jaren van de vorige eeuw blijken er niet minder dan drie jonger geweest te zijn dan de 22-jarige Kevin Strootman, maar die era valt moeilijk serieus te nemen. In de modernere tijd was Marco van Basten de jongste, bijna 23 jaar in september 1987. Jong voor zoiets zwaars als de band van de nationale ploeg, maar hij was wel onze een na beste voetballer ooit. Dat stáát in de annalen, met zo'n uitzondering valt te leven.

Dat kun je toch moeilijk zeggen van Kevin Strootman met de rood-wit-blauwe band om zijn arm. Hij is nog bezig in zijn, als het goed is, niet al te opvallende stiel een goede voetballer te worden. Dat gaat met horten en stoten, óók omdat hij bij zijn club PSV voorlopig juist wel vaak opvalt, als een opgewonden standje dat bij elk opstootje vooraan staat. Niet alleen is Strootman nog jong en daarbij natuurlijk verre van exceptioneel, het wrikt het meest dat hem met zijn vaak wilde gedrag in clubverband pardoes de hoogste eer voor een Nederlandse voetballer te beurt valt.

In Latijnse landen houden ze de fraaie traditie in ere dat een oudere, trouwe speler met een respectabel aantal wedstrijden achter zijn naam onvoorwaardelijk de aanvoerder is. Ook als zo'n man een keer invalt, zien ze het zo te regelen dat hij de band nog om krijgt. Rafael van der Vaart, 101 interlands na gisteren, onberispelijk en voorbeeldig - wie zou met hem niet kunnen leven, de keren dat hij nog mag spelen?

Maar dat is Louis van Gaal natuurlijk te simpel. Als een octopus heeft hij zich alweer vastgezogen aan Oranje, aan álles van Oranje. Hij wil zijn stempel drukken, opvoeden en heropvoeden en ¿ reken daar vooral op ¿ het land naar achter de horizon loodsen. Pompeus legde hij uit dat we de band voor Strootman moeten zien als een opleiding tot het aanvoerderschap. Als zoiets al zou kunnen bestaan, zou het al potsierlijk zijn bij een club, laat staan bij een nationale ploeg.

Dick Advocaat, die als clubtrainer nu eenmaal minder keus heeft, geeft de aanvoerdersband bij PSV ook wel eens aan Strootman. Maar dat hij hem daarmee opleidt tot aanvoerder, zou hij niet kunnen en willen bedenken. Als bondscoach was Advocaat er één van het slag dat vond dat de beste spelers van het land moesten worden opgeroepen, dat niet iedereen zomaar aanvoerder kon zijn en, boven alles, dat hij geroepen was 's lands besten dan zo logisch mogelijk op te stellen.

Of Van Gaal dat laatste doet, is hier en daar best voor discussie vatbaar. Maar dat is iets voor later zorg, omdat er in de magere kwalificatiepoule in welke samenstelling dan ook niet zo veel fout lijkt te kunnen gaan. In het nog onbewolkte heden zat ik deze week met groeiend ongemak naar een trainingsvorm te kijken. Het was geen bijzondere vorm, een positiespelletje dat ook elke amateurvoetballer kent. Maar Van Gaal wekte luidkeels graag de indruk dat hier, en door hem dan natuurlijk, wel degelijk iets bijzonders van zijn spelers werd gevraagd.

Het zat 'm nog niet in de doorzichtig bemoedigende complimenten - psychologie van de koude grond, zou hij dat ook zelf noemen. Ook niet in de terechtwijzingen. Het was, onuitroeibaar, de toon, de belerende toon. Dick Advocaat en Van Gaals voorganger Bert van Marwijk - en welke bondscoach niet? - gaven hier en daar eens een aanwijzing, in het besef dat je de beste voetballers van het land niet hoeft te vertellen hoe een bal te stoppen of te passen. Van Gaal vertelt ze alles, met een aplomb alsof ze het nog nooit van hun clubtrainer gehoord kunnen hebben - en dan gaat hij ook nog een aanvoerder opleiden.

In Voetbal International werd Heerenveen-trainer Marco van Basten deze week gevraagd of hij, de voormalige topspits, zijn IJslandse midvoor Finnbogason iets specifieks kan bijbrengen. Hij zou het proberen, antwoordde Van Basten. "Maar", zei hij, "we moeten dat ook niet overdrijven."

Nee, dat moeten we zeker niet doen, bij welke trainer dan ook.