column Het is nu wel duidelijk: Armstrong gaat de wielergeschiedenis in als de grootste bedrieger ooit. Had deze ongeëvenaarde oplichterij kunnen worden voorkomen?

De wederopstanding van de Amerikaan was in de Tour van 1999 zo fabelachtig dat die een cesuur bracht binnen de Tour-karavaan: de achterdochtige analisten tegenover de believers. De Tour-prestaties van Armstrong waren tot dat jaar niet om naar huis te schrijven. Van de vier deelnames van deze matige klimmer waren er drie in de bezemwagen geëindigd: In 1993, '94 en '96 haalde hij de finish niet. Zijn enige klassering werd in 1995 behaald: 36ste op 1 uur 28 van winnaar Indurain. Getroffen door teelbalkanker keerde Armstrong pas in mei 1998 terug in het profcircuit. Tot ieders verbazing eindigde Armstrong dat jaar al op de vierde plek van de Ronde van Spanje. Maar pas in juli 1999 was er sprake van een verdacht wonder: de prille ex-kankerpatiënt begon zijn concurrenten te verpletteren, terwijl argwaan of bewondering de volgers verdeelde.

Toen kwam de Franse krant Le Monde met een primeur: na de eerste etappe waren in de urine van Armstrong sporen van corticosteroïden, van het middel triamcinolon acitonide, aangetroffen. De reactie van Armstrong tijdens een persconferentie op 21 juli was woest. Hij beschuldigde de Franse persmuskieten van riooljournalistiek: "Zo meneer Le Monde, ben ik in uw ogen nu een leugenaar of een gedrogeerde?" Armstrong had een medisch attest voor een zalf tegen zadelpijn.

Dat Armstrong op die persconferentie een geharde leugenaar, een grote toneelspeler en een onbeschaamde fraudeur bleek te zijn, is achteraf een feit. Gisteren hoorde ik de getuigenis van de toenmalige masseuse van de US Postal, Emma O'Reilly. Ze vertelde hoe Armstrong en de teamleiding in paniek een list verzonnen om de onthulling van Le Monde onschadelijk te maken. Die zalf bestond helemaal niet en het attest was een vals, geantedateerd document.

Waren de collega's van Le Monde maar doortastender geweest. Op 24 juli in Trouw bijvoorbeeld, schreef Armstrongs bewonderaar Mart Smeets een krankzinnige column tegen Le Monde en heel dat verdorven Frankrijk: "De heren van Le Monde hebben de plank misgeslagen en bijten in het stof. (...) Ze beschuldigen zonder bewijs en hopen op een wonder. (...) Deze Tour de France stinkt en niet door de renners, maar door de volgers."

Sterf, boodschapper! Smeets gooide alles eruit om Armstrong uit de wind te houden. Het land van de Tour was er een dat van 'namaak, grootspraak en valsspelen' aan elkaar hing. Conclusie van Armstrongs slippendrager binnen de internationale pers: "Respect voor een medemens bestaat in Frankrijk niet. Argwaan, depressie, zelfmoord, drugsgebruik en fin de siècle hebben de plaats ingenomen van stokbrood en warme koffie."

Ach, hand in eigen boezem hoef je niet van Smeets te verwachten. Hij is ook geen fraudeur of leugenaar. Hij dekt gewoon vrijwillig en onbezoldigd fraude en leugens toe. Mag ik dit schrijven? Ja, dat mag ik schrijven.