opinie Door vergrijzing, stijging van de levensverwachting en tegenvallende beleggingen zijn er tekorten ontstaan bij de pensioenfondsen. Daarom kwam staatssecretaris De Krom vorige week met een ingenieus idee: de rekenrente wordt verhoogd.

Dankzij dit rekentrucje ziet de positie van de pensioenfondsen er ineens een stuk rooskleuriger uit, zonder dat ze ook maar een cent meer in kas hebben. Daardoor hoeven gepensioneerden voorlopig minder te worden gekort. Maar De Krom stelde geen enkele maatregel voor om ons pensioenstelsel werkelijk toekomstbestendiger te maken: ontkennen en vooruitschuiven lijkt het credo.

Wanneer ik als jongere vraagtekens hierbij plaats, word ik steevast aangevallen. Ik zou niet solidair zijn met ouderen, mij niet realiseren hoe schrijnend hun situatie is. Ik ben de eerste die toegeeft dat er ouderen zijn die het zwaar hebben. Ik begrijp dat het dan hard en gevoelloos overkomt als je erop wijst dat de ouderen van nu de rijkste generatie van onze samenleving vormen. En genoeg ouderen zullen beamen dat zij hun (klein)kinderen een betere toekomst gunnen dan zichzelf.

Maar ik kan helaas niet met beelden laten zien hoe de situatie van de jongeren er over vijftig jaar uitziet, als we ons systeem niet veranderen. Veel jongeren zijn pessimistisch over hun pensioen. Maar morgen kunnen we beginnen met het toekomstbestendig maken van onze pensioenen. Daarvoor is een evenwichtige discussie tussen jong en oud van levensbelang. Daarvoor moeten jongeren meer van zich laten horen: meedenken en meedoen. Wij jongeren kunnen niet blijven roepen dat we wel een goede cao en een goed pensioen willen, maar onze schouders ophalen over een lidmaatschap van een vakbond of politieke partij die dit voor ons kan regelen.