Beste Beatrijs, Onze dochter is net verhuisd naar een studentenkamer in de stad waar zij met haar studie is begonnen. Vorige week toen zij even thuis was, kwam er een vraag bij mij op: hoe moet het er eigenlijk aan toe gaan wanneer zij het weekend thuiskomt? Heeft zij nog steeds de status van kind in huis of is het meer te vergelijken met de status van een gast - met bijbehorende voorrechten, zoals bediend worden, en verplichtingen, zoals zich gedragen als een fatsoenlijk gast?

Ik vrees dat de aard van het (student)beestje is om het beste van twee werelden te willen: de lusten van beide situaties zonder de lasten. Met de vrijheid van een inwonend kind om in de kasten en de koelkast te duiken en de status van gast te claimen wanneer het gaat om afspraken buitenshuis (geen overleg), verzorging, en klusjes in huis.

Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Zijn er regels over de verhouding ouder/ uitwonend kind dat geregeld thuis is?

Weekendbezoek

Beste Weekendbezoek,

Als een kind zelfstandig is gaan wonen en het weekend thuiskomt, blijft in grote lijnen de oude routine in stand. Men spreekt niet voor niets over 'thuiskomen' of 'naar huis gaan'. Het is lastig tornen aan gevestigde gezinspatronen. Een uitwonend kind dat het ouderlijk huis bezoekt wordt nooit een gast, zoals oma of een oude tante die bediend moet worden en vrijgesteld is van huishoudelijke taken. Een op kamers wonend kind dat het weekend bij zijn ouders doorbrengt mag dingen uit kasten pakken en voedselvoorraden aanspreken, zoals thuiswonende tieners dat ook mogen.

Uw dochter kan hierin gewoon te werk gaan, zoals ze dat gewend was. Dezelfde regels blijven van kracht. Als ze koekjes mocht pakken zonder het te vragen, mag dat nog steeds. Als ze niet zelf een fles wijn mocht openmaken, dan mag dat nog steeds niet.

Wat afspraken buitenshuis betreft: hierin is geen verschil tussen logeergasten en bewoners. Zowel gasten als huisgenoten (kind dan wel volwassene) moeten meedelen of ze wel of niet bij het eten aanwezig zullen zijn. En als ze de deur uitgaan, is het wel zo beleefd om de heer/vrouw des huizes te vertellen wanneer ze denken terug te keren. Het logeeradres is geen hotel - overleg over gaan en staan is dus geboden. Het is me niet duidelijk welke problemen zich op het gebied van verzorging kunnen voordoen. Te lang onder de douche staan misschien? Dat kunt u proberen af te remmen, zoals u dat toch al gewend was, toen uw dochter nog thuis woonde.

Ook huishoudelijke hand- en spandiensten worden verricht volgens bestaande patronen, al naar gelang wat nodig is. Normaal is dat een kind meehelpt met dagelijkse klusjes en zijn eigen rotzooi opruimt. Als uw dochter haar wasgoed mee naar huis brengt, kan ze zelf de was doen. Niet normaal is om het weekendkind in te zetten voor huishoudelijk werk dat vroeger ook niet in het weekend gebeurde.

Beste Beatrijs,

In mijn buurt ken ik mijn naaste buren van naam en de andere buren alleen van gezicht. Tot mijn verbazing en ontzetting wordt altijd over mijn achterbuurvrouw gepraat als 'zij met Parkinson', niet als 'zij met die labrador' of 'zij met die blauwe voordeur'. Haar ziekte is niet zichtbaar voor haar omgeving, en zeker niet relevant voor het praatje dat ik wel eens maak met buren op straat. Waarom doen mensen dit? Is dat altijd zo geweest?

Vorig jaar kreeg ik de diagnose MS en ik heb dit alleen aan mijn familie verteld. Ik hoop dat ik nog lang bekend zal staan als zij met dat rode haar, of zij van dat hoekhuis.

Zij met MS

Beste Zij met MS,

Ja, het is afschuwelijk om mensen bij wijze van aanduiding tot hun ziekte te reduceren. Het is overigens van alle tijden. Ook vroeger werden mensen met afwijkingen veelvuldig aangeduid met hun afwijking: de gebochelde, de horrelvoet, de mankepoot, de wijnvlek enzovoort.

Bij niet-zichtbare ziektes is het nog pijnlijker, omdat door zo over iemand te spreken op een geniepige manier intieme informatie wordt verspreid onder buitenstaanders. Doe er niet aan mee en ga er niet op in. Achterhaal de naam van de bewuste buurvrouw en corrigeer de andere buren, wanneer zij zich stigmatiserend uitlaten: 'O, je bedoelt Janneke Jansen'.

Beste Beatrijs,

Ik ben een vrouw van eind veertig en binnenkort is het eindelijk zover. Mijn proefschrift is afgerond en ik ga promoveren. Mijn hele leven heb ik er al moeite mee om in het middelpunt van de belangstelling te staan en ik zie er erg tegenop. De sociale druk om het groots aan te pakken is enorm.

Ik heb weinig familie, een kleine vriendenkring en een hekel aan grote feesten. Ik zou dit het liefst in stilte doen. Ik vraag me dan ook af of ik mensen moet uitnodigen, en wie? De hele afdeling van mijn werk, mijn vorige werk, alle buren en mensen die ik nauwelijks ken, maar die wel roepen dat ze dit eindelijk wel eens mee willen maken? Ik vrees dat mensen op hun tenen getrapt zullen zijn, als ik ze passeer. Aan de andere kant is het mijn dag en moet ik me er wel prettig bij voelen.

Promoveren in stilte

Beste Promoveren in stilte,

U hoeft geen groot feest à titre personnel te houden, want elke promotieplechtigheid wordt standaard gevolgd door een receptie in het universiteitsgebouw, waar iedereen die in de zaal zit welkom is. Zo'n receptie duurt een uur à anderhalf, is sober van karakter en daar hoeft u verder niets bijzonders voor te regelen. Daar heeft de universiteit een draaiboek voor.

Dus ik zou zeggen: Ja! Stuur een uitnodiging naar al uw kennissen (ex)collega's, familie, buren, van wie u weet dat ze het leuk vinden om de promotie zelf mee te maken. Daarna zullen genodigden u willen feliciteren, en dat gaat in een roes voorbij. Na afloop van de receptie gaat u met een minuscuul groepje intimi gezellig eten op uw kosten. Een apart promotiefeest komt er niet, want er is al een receptie geweest. Iedereen tevreden, en zelf hoeft u niets te doen behalve uw proefschrift te verdedigen, de toespraak van uw promotor aan te horen en de rekening van de consumpties te betalen.

Hebt u vragen over de omgang met buren, collega's, familie, vrienden en kinderen? Stuur ze naar beste@beatrijs.com.