opinie Met Bert Keizers standpunt over ontwikkelingshulp ben ik het volstrekt eens. In zijn column was hij de afgelopen weken zeer kritisch over het nut van ontwikkelingshulp. Zelf heb ik dit ook ervaren in de praktijk.

In 1984 was ik medeoprichter van de stichting Oogkamp Himalaya, die oogartsen naar Nepal stuurde. Cataract was de meest voorkomende blindheid van de bevolking. Er werd geweldig veel en enthousiast werk verricht, inclusief de oprichting van een oogheelkundig ziekenhuis(je) in Pokhara (1993). Maar terugdringen van de aandoening bleek een utopie.

De hulporganisatie zelf is geheel geprofessionaliseerd, en voert onder een nieuwe naam oogoperaties uit in Nepal en vele andere landen. Nog steeds spant men zich in om fondsen te werven. Nog steeds wordt het publiek erop gewezen hoe belangrijk deze inspanningen zijn om blindheid een halt toe te roepen. Nog steeds, 28 jaar na oprichting. Er kwamen geen structurele veranderingen.

Ander voorbeeld. Vele keren heb ik Nepal en Tibet bezocht, ook privé. Ik heb dia's uit 1986, waarop kinderen in Bangladesh bij de ingang van een luxueus hotel in de brandende zon werkten, door stenen in kleine stukken te kloppen. Ik kon mijn ogen niet geloven. Nu, 26 jaar later dus, spant Unicef zich in om met tv-spotjes de Nederlandse bevolking ervan te doordringen dat kinderarbeid toch niet kan. Dat moet afgelopen zijn. En gelijk heeft Unicef. Maar die beelden op tv zijn dezelfde als die ik een kwarteeuw eerder schoot.

Veel ontwikkelingsprojecten zijn prachtige initiatieven, geen misverstand daarover. Ik vrees echter dat over 25 jaar dezelfde initiatieven en dezelfde inspanningen nog onverminderd actueel zijn.

Het stemt me verdrietig.