Griekenland is er weer niet in geslaagd om zich aan de afspraken te houden. Opnieuw kan het land niet voldoen aan de door het Internationaal Monetair Fonds (IMF), de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank opgelegde begrotingseisen. En opnieuw ontstaat de (behoorlijk) nutteloze discussie of het land de eurozone dient te verlaten en of wij onze dure centen nog langer naar dat land moeten sturen.

In de Nederlandse discussie over Griekenland overheerst een soort meewarigheid. Die gekke (of erger: luie, nergens voor deugende) Grieken bakken er niets van. Zij spelen permanent mooi weer, terwijl wij, brave Noord-Europeanen maar hard werken.

In de schuldencrisis zijn het vooral de anderen die schuld hebben. Dat geeft een wel zo comfortabel gevoel. Dat ook Nederland en zelfs Duitsland in de tekortprocedure van de Europese Commissie zitten, is niet meer dan een lastig detail, waarover je niet spreekt.

De Nederlandse staatsschuld is inmiddels gestegen tot boven 65 procent en het tekort op de begroting zal vooralsnog verder stijgen. Desondanks smalen Nederlandse politici eensgezind over Grieken en Portugezen. In die landen maken ze er een potje van en profiteren ze van onze vermeende rechtheid in de leer.

De bezuinigingen waar Nederland toe verplicht is om de schuld terug te brengen tot zestig procent en het begrotingstekort onder de drie procent, zijn haast kinderspel vergeleken met de draconische maatregelen die in Griekenland al genomen zijn. Voor de Griekse burger zijn de gevolgen bijna niet meer te dragen, maar onderwijl schrikken politieke partijen hier terug voor de maatschappelijke effecten die eventuele nieuwe bezuinigingen in Nederland hebben. De PVV, die nog steeds graag de fictie in stand houdt dat de Griekse bevolking feestviert van onze centen, pleit er in eigen huis voor het maar wat rustiger aan te doen met bezuinigingen.

Bij de PVV en bij de oppositiepartijen werden de woorden van IMF-topvrouw Christine Lagarde dankbaar aangegrepen. Noord-Europese landen moeten volgens haar oppassen met bezuinigingen om het economisch herstel niet in gevaar te brengen.

Lagarde had het echter over de korte termijn. Bovendien hield haar waarschuwing niet in dat ze denkt dat elke bezuiniging per definitie negatief uitwerkt op de economie.

Om in Zuid-Europa geloofwaardig te blijven, zal het tekort ook in Nederland terug moeten, hoe slecht dat bepaalde politieke partijen ook uitkomt. De komende vergrijzing en het enorme beslag dat die vergrijzing op de begroting legt, kunnen niet plotseling tussen haken geplaatst worden.

Bovendien, het tekort zal de komende jaren niet volledig weggewerkt worden. Dat betekent dat de overheid voorlopig, ook al wordt er bezuinigd, per saldo de economie zal blijven stimuleren en met extra uitgaven de crisis zal blijven dempen.

De vraag zal de komende weken dan ook niet zijn wat de omvang van de extra bezuinigingen moet zijn, maar waar de uitgaven terug kunnen zodat er op korte termijn geen negatief effect op de economie optreedt maar wel een positief effect op de langere termijn.

Hopelijk is een mooi positief bijeffect van die discussie dat er iets minder smalend wordt gesproken over Zuid-Europa.