Afgelopen vrijdag dacht ik voor het eerst langdurig aan de hel. Ik probeerde me een voorstelling te maken van eeuwig lijden, veroorzaakt door kokende olie of - in mijn gepersonaliseerde versie - een immer voortdurend kinderfeestje met dertig kleuters die tot in de oneindigheid hoofd-schouders-knie-en-teen zingen. Als ongelovige heb ik nooit de noodzaak gezien uitgebreid stil te staan bij Gene Zijde. Dood is dood, nietwaar, en mocht er onverhoopt iets hiernamaalsigs gaande blijken te zijn na mijn verscheiden, dan zien we dat dan wel weer.

Toch wilde ik me inleven in de angst die zo'n hel kan inboezemen. Stel nou, dacht ik, dat er geen vezel is in je lichaam die twijfelt aan een lot van zwavel en vuur als je toegeeft aan, zeg, de homoseksuele gevoelens die je sinds enige tijd koestert voor buurman Kees. Wat zou ik doen? En ik kwam tot de conclusie dat ik waarschijnlijk zo snel als mijn zelfbenoemd zondige benen me konden dragen naar de homotherapie van Different was gesneld, in de hoop dat ze me konden genezen voor de Almachtige lucht kreeg van mijn sodomistisch gedachtengoed.

Dat genezen, dat mag niet van de rest van Nederland. En ook het in therapie leren 'omgaan' met homoseksuele gevoelens kon niet op veel goedkeuring rekenen. Het sentiment daarachter begrijp ik heel goed - aanzienlijk beter dan ik de hel begrijp. Het idee dat er mensen zijn die homoseksualiteit verwerpelijk vinden, maakt me misselijk. Intolerantie voor de liefde tussen volwassenen is absurd en verkeerd.

Terechte emoties, die om de een of andere reden in het Different-debat achter een muur van rationele onnozelheid werden verstopt. Het onderdrukken van gevoelens zou schadelijk zijn - maar dit is ook vaak het doel van reguliere psychotherapie. De therapie zou niet werken - maar terugval of gebrek aan succes zijn in psycholand beslist niet uitzonderlijk. En de inspectie vond het verdacht dat er maar weinig antidepressiva werden voorgeschreven - maar terughoudendheid met die pillen is juist wetenschappelijk verantwoord.

Different doet me denken aan de boerka: nog zo'n akeligheid waar mijn onderbuik bijzonder graag vanaf wil, maar waarvan er bij het verbod rationeel gezien vooral drogredenen werden opgevoerd. Zo zag ik de afgelopen dagen straten vol koude mensen die hun gezicht volledig bedekten. Een open gesprek heeft dat vooralsnog niet in de weg gestaan, en onveilig voelde ik me ook al niet.

Natuurlijk zijn homotherapie en boerka's vreselijk. Maar is dat reden voor wettelijk ingrijpen? Er is in ons land hard gevochten voor de vrijheid om je als homo of vrouw niet te hoeven verstoppen. Maar is het geen onderdeel van deze vrijheid dat we de mensen die haar afwijzen daartoe ook de vrijheid geven? Moet wie vrijheid heeft gekregen niet ook vrijheid geven - zelfs aan misselijkmakende gebruiken?

Moet iemand die in vrijheid van zijn seksuele oriëntatie geniet de helvrezenden de kans geven ervan af te komen? Is een land dat vrouwen oppakt omdat ze hun gezicht bedekken wel echt vrijer dan een land waar vrouwen gearresteerd worden omdat ze dat niet doen? Ik weet het niet zeker. Maar ik debatteer liever hierover dan te moeten toezien hoe de psychologie wordt misbruikt om emotionele afkeer te vermommen als rationeel argument.