column Vrouwen, wees eens eerlijk, wat klinkt aantrekkelijker? Twaalf jaar lang elke maand een fijn bedrag gestort te krijgen zonder daar iets voor te hoeven doen. Of: zelf een baan zoeken, je dagelijks naar je werk slepen en daar een schamel loontje voor vangen. Ondanks alle sociaal wenselijke opvattingen over de waarde van werk voor je zelfbeeld en ontwikkeling, zullen velen toch voor dat eerste kiezen, vermoed ik. Zeker als je ook een gezin en een huishouden moet runnen.

De opgeworpen vraag mag wat ridicuul klinken, toch zou het zomaar kunnen dat je na je scheiding voor een dergelijke keuze komt te staan. Weliswaar heet de eerste optie dan anders, namelijk: partneralimentatie, maar het principe is hetzelfde.

Partneralimentatie is bedoeld voor mensen - veelal vrouwen - die na hun echtscheiding onvoldoende inkomsten hebben om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. De persoon die betaalt is de ex in kwestie, en de hoogte van het bedrag is onder meer afhankelijk van de levensstandaard ten tijde van het huwelijk.

Op het eerste gezicht klinkt het redelijk. Vrouwen die hun carrière hebben opgegeven om voor de kinderen te zorgen, kun je niet van de ene op de andere dag in een bijstandsuitkering parkeren terwijl hun man vrolijk op grote voet doorleeft. Tegenover zo'n opoffering van de kant van de vrouw, mag best een financiële compensatie staan.

In één op de zes echtscheidingen wordt die dan ook toegewezen door de rechter, maar het komt ook voor dat exen het onderling regelen. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek bedroeg de partneralimentatie in 2009 bij ruim een kwart van de scheidingen meer dan 1200 euro. Hoe lang die alimentatie voortduurt hangt af van de huwelijksduur. Vrouwen die langer dan vijf jaar getrouwd zijn geweest, hebben recht op maximaal twaalf jaar.

Twaalf jaar, het is nogal wat. Natuurlijk heeft een net gescheiden vrouw die het grootste deel van haar tijd heeft doorgebracht als huismoeder, niet direct de volgende dag een baan gevonden. Maar of ze daar ruim een decennium voor nodig heeft..? Ik betwijfel het. Terecht dus dat VVD, PvdA en D66 nu aan een wetsvoorstel werken om die maximale termijn te verkorten.

Als de partijen straks een Kamermeerderheid voor hun voorstel weten te vinden, zullen vrouwen in de toekomst hopelijk sneller dat afhankelijkheidslijntje doorsnijden. Want laten we wel wezen; de jaren dat het huwelijk voor vrouwen hun levensverzekering was, liggen ver achter ons. Vrouwen van tegenwoordig zijn opgevoed met de wijze les: 'je diploma is je eerste man' en hebben dus geen ex nodig die fungeert als inkomstenbron. Daarbij komt dat niets zo vervelend is als financiële afhankelijkheid. Stel je voor dat je ex zijn baan verliest! Dan kun je wel fluiten naar je huwelijksdividend.

Los daarvan is het voor vrouwen zelf ook beter als ze gelijk na hun breuk aan de slag gaan. Na twaalf jaar wachten mis je niet alleen twaalf jaar werkervaring, maar ben je ook twaalf jaar ouder. Geen van beide een aanbeveling voor herintreding op de arbeidsmarkt. 1200 euro mag dan een hoop geld zijn; onafhankelijkheid is onbetaalbaar.

Politiek redacteur Cyntha van Gorp vervangt Lex Oomkes, die met vakantie is.