commentaar De provincie Flevoland heeft de hand uitgestoken in de richting van het kabinet en staatssecretaris Bleker van natuurbeleid. Het slepende conflict over de aanleg van het Oostvaarderswold wil Flevoland via bemiddeling laten oplossen. Dat is een aanbod dat het kabinet het beste kan aanvaarden.

Het natuurbeleid wordt overgeheveld van de rijksoverheid naar de provincies. Daartoe sloten Bleker en de provincies een akkoord, maar dat verkeert in een impasse. Vier provincies verwierpen het akkoord inmiddels en Flevoland laat goedkeuring afhangen van de afwikkeling van de onverkwikkelijke affaire rond het Oostvaarderswold. Ook bij andere provincies heeft het optreden van het kabinet op dit punt het wantrouwen doen groeien, en dat valt te begrijpen.

De aanleg van het Oostvaarderswold, een bos dat de Oostvaardersplassen verbindt met de Veluwe, is in wezen oud beleid. Het vorige kabinet besloot daar 240 miljoen euro voor uit te trekken, maar dit kabinet haalde er een streep door, omdat het moet bezuinigen. Daarmee handelt het wel in strijd met afspraken die in Europa zijn gemaakt over de Ecologische Hoofdstructuur.

Het kabinet toonde zich met dit besluit een onbetrouwbare partner van zowel de regionale overheid als Europa. Zelfs de pogingen van Flevoland om het Oostvaarderswold met andere middelen dan van de rijksoverheid te realiseren, trachtte Bleker te frustreren.

Met deze geschiedenis in het achterhoofd is het een goed idee om een onafhankelijk bemiddelaar een oplossing te laten zoeken. Dat Flevoland pas wil meewerken aan decentralisatie van het natuurbeleid als deze kwestie is weggewerkt, is volkomen begrijpelijk.

Die decentralisatie verloopt toch al niet gelukkig. Want er worden wel taken overgedragen van het rijk aan de provincies, maar bij die overdracht wordt tegelijkertijd bezuinigd; de provincies krijgen van de oorspronkelijke half miljard euro voor natuurbeleid maar ruim honderd miljoen mee.

Het is bovendien niet uitgesloten dat het Nederlandse natuurbeleid, al was het maar door het gebrek aan geld, straks niet meer voldoet aan de Europese afspraken. Dan kan Brussel boetes opleggen. De staatssecretaris wil niet alleen de natuurtaken en de bezuinigingen overlaten aan de provincies, maar hen ook verantwoordelijk maken voor die mogelijke boetes. Dat kan hij niet menen.

Het wantrouwen tegenover Bleker is voorstelbaar, en alleen hij kan het wegnemen.