column De Griekse held Ajax kwam aan zijn einde door zich in zijn eigen zwaard te storten. Twee aandeelhouders van de Nederlandse voetbalclub wezen deze week op die mythologische zelfmoord, met de impliciete boodschap dat hun Ajax bezig was hetzelfde te doen - of, als het dan nog net niet zo ver was, op het punt stond zichzelf aan de spies te rijgen.

Verfrissend, zo'n belezen vorm van reflectie van binnenuit, in dit onuitputtelijke cabaret der zotheid.

Een van de aandeelhouders wilde het verhaal nog wel iets uitgebreider vertellen. Krankzinnig geworden van woede kon Ajax, de Griekse held, vrienden niet meer van vijanden onderscheiden. Hij doodde niet zijn veronderstelde vijanden, maar een kudde schapen, en uit schaamte en berouw daarover ontnam hij ook zichzelf het leven.

Maar wie bedrijfsstrateeg is geworden, zoals voorzitter Steven ten Have van de raad van commissarissen, en wie op jonge leeftijd heeft besloten om heel goed te worden in zoiets hol modernistisch als verandermanagement, zal niet veel hebben met de Griekse mythologie en de eeuwig leerzame vingerwijzingen daarin. In het belang van Ajax, de Nederlandse voetbalclub, troont Steven ten Have de zijnen wéér mee in de bankjes van het gerecht.

De eerste keer dat ze er zaten, anderhalve week geleden, had voor een voetbalclub al het dieptepunt moeten zijn - en dat kon toen Johan Cruijff worden aangerekend. Hij procedeerde, met een al lang getroebleerd beeld van vrienden en vijanden, tegen zijn eigen club. Maar dát Steven ten Have er zat - een paar maanden slechts in functie en al oog in oog met Vrouwe Justitia - had hij toch ook aan zichzelf te wijten. Hij was in het geniep bezig geweest, achter de rug om van Cruijff, een medecommissaris.

Daarmee overschreed hij een grens. En dat doet hij nu voor de tweede keer door in beroep te gaan tegen de opschorting van zijn benoeming van Cruijffs erfvijand Louis van Gaal. Daarmee scheept hij al even getroebleerd een voetbalclub, die (ook een beetje) de zijne zou moeten zijn, met een tweede rechtszaak in korte tijd op - alsof de eerste al niet beschamend en ongepast genoeg was voor waar we het hier over hebben, voetbal.

Voor de goede orde: dit heeft niets te maken met het diepgewortelde afweermechanisme in de voetbalwereld tegen bestuurders die de geur van de kleedkamer niet kennen. Mij lijkt Steven ten Have een kundig man, om niet te zeggen dat hij aan alle vereisten kan voldoen in de profielschets voor een leider van een beursgenoteerde voetbalclub. Maar door een collega te passeren, om het even of het Cruijff was, heeft hij één onvergeeflijke fout gemaakt - een fout die raakt aan het vertrouwen, waar dan ook het meest wezenlijke in elke onderlinge omgang.

Dit heeft ook niets te maken met het zogenaamd aparte van de voetbalwereld. Ongetwijfeld zullen er voor Ten Have en de zijnen voorlopig nog wel een paar juridische houwelen zijn om zich aan de rand van de afgrond vast te nagelen. Maar uiteindelijk weegt overal vertrouwen zwaarder dan juridische spinsels, óók die waar de rechter zich in heeft kunnen vinden, of die hij niet heeft kunnen afwijzen.

Tot het onvermijdelijke moment waarop de raad van commissarissen van Ajax aftreedt, is het daarom het beste aan het krampachtige gewroet van welke kant dan ook zo min mogelijk aandacht te besteden, en over de redeloze opwinding de schouders op te halen. NUsport laat vijf ex-ledenraadsleden van Ajax over zes pagina's, wat het blad noemt, de noodklok luiden. "Het is Noord-Korea versus Zuid-Korea", zegt Cruijffs ex-maat Piet Keizer - over getroebleerde beelden gesproken.

En zo zijn er ook mensen die serieus geloven dat Ajax met de beginselen van Cruijff ooit als Barcelona zal spelen.

Ach, Cruijff, Van Gaal, Ten Have of wie dan ook nog meer - Ajax is in de kern niet meer dan een Nederlandse voetbalclub, en dan eentje die steevast te veel van zichzelf verwacht. Daarmee word je een keer kampioen, vaak is het niet goed genoeg en nog vaker hebben we ook Ajax, de Nederlandse voetbalclub, zich op het veld in zijn eigen zwaard zien storten.

Nu doet Steven ten Have dat dus. Zo past hij op een bepaalde manier, en voor zolang het nog duurt, toch bij Ajax - bij de club en bij de held.