commentaar Geen twijfel over mogelijk: het glas is half vol. De klimaattop in Durban heeft opgeleverd dat er in 2015 afspraken zullen worden gemaakt om de opwarming van de aarde af te remmen, waaraan ook China, India en de VS zich zullen committeren. Dat is een stap voorwaarts. Uiterlijk vanaf 2020 moet dan een mondiaal en bindend akkoord gelden.

Natuurlijk zullen sommigen het glas half leeg noemen, want wat heb je aan de afspraak dat we over vier jaar wat gaan afspreken?

En inderdaad: als de wereld net zo makkelijk te regeren was als pak 'm beet Zeewolde, zou dit resultaat een mislukking genoemd mogen worden. Maar aangezien de wereld ingewikkelder is dan Zeewolde, is dit wel degelijk een redelijke uitkomst. Staatssecretaris Atsma van milieu, die in Durban namens Nederland erbij was, sprak van een 'voldoende' resultaat en dat is de juiste term.

Dat het er tijdens de klimaattop in Durban af en toe rommelig aan toeging, was te verwachten bij overleg met 194 landen. Die landen hadden heel verschillende belangen, waarbij het ene overstromingen vreest en andere gevolgen van de opwarming, terwijl het andere land voor zijn welvaart vreest als de CO2-uitstoot moet worden beperkt. Dat er toch zicht is ontstaan op bindende, wereldwijde afspraken, ook met vervuilende landen als Amerika, China, Rusland, Japan en India, is mooi.

Het was de Europese Unie en dan met name commissaris Connie Hedegaard die dit bescheiden maar belangrijke resultaat heeft afgedwongen. Terwijl het Amerika van president Obama zijn verantwoordelijkheid blijft ontlopen en China zich, als het van pas komt, opeens als een arm ontwikkelingsland voordoet, heeft Europa zijn verantwoordelijkheid genomen.

Zo ging het ook in 1997, toen in het Japanse Kyoto dankzij de Europese inzet afspraken werden gemaakt om de uitstoot van gassen die de aarde doen opwarmen te beperken. Dit verdrag van Kyoto loopt over een jaar af, maar de Europese Unie heeft de wereld beloofd zich aan het verdrag te blijven houden. Andere grootmachten doen dat niet. Europa bewijst hiermee de wijste te zijn, en daardoor in staat om de wereld de goede kant op te duwen. Met zijn soft power, zijn overredingskracht, lost Europa problemen op.

Daarbij heeft het hard onderhandeld over een fonds waarmee armere landen in de toekomst zullen worden geholpen de opwarming te bestrijden of de gevolgen ervan op te vangen. Europa was bereid aan dit klimaatfonds bij te dragen als er goede afspraken over zouden worden gemaakt, en dat is gelukt.