commentaar Deze krant had gisteren twee berichten over armoede. In het ene stuk werd gemeld dat in Pakistan het aantal zelfmoorden vanwege armoede toeneemt. Meer dan 1500 mensen hebben dit jaar een einde aan hun leven gemaakt, uit pure wanhoop over hun ellendige omstandigheden en het ontbreken van enig toekomstperspectief.

Het andere bericht meldde dat minister-president Rutte van het begrip armoede af wil. Twee onderzoeksinstituten (SCP en CBS) constateren dat de armoede is gegroeid en de komende jaren omvangrijker wordt. Maar de premier weigert die terminologie nog langer te gebruiken. Armoede bestaat in Pakistan en in andere ontwikkelingslanden. In een rijk land als het onze, een verzorgingsstaat bovendien, past het volgens Rutte niet om van armoede te spreken. In zijn optiek zijn mensen hier niet arm, maar moeten ze rondkomen van een laag inkomen.

In het licht van de situatie in Pakistan heeft Rutte uiteraard gelijk. De levensomstandigheden van mensen met een laag inkomen hier zijn oneindig veel beter dan die van de armen in Pakistan en omstreken. Beelden van de armsten ter wereld zeggen genoeg.

Daar komt bij, dat hetzelfde SCP nog maar een paar maanden geleden met het opzienbarende nieuws kwam dat armoede in Nederland niet erfelijk is. Maar liefst 93 procent van de kinderen die in de jaren tachtig opgroeiden in een gezin met weinig geld, zit nu als dertiger boven de armoedegrens. Mensen hebben het hoogstens een bepaalde periode in hun leven minder. Ook die constatering spreekt voor Rutte's idee, de scherpte van het woordgebruik af te halen.

En toch is het beter de term armoede te handhaven. Armoede is relatief, maar mensen vergelijken zichzelf nu eenmaal eerder met hun buren dan met mensen aan het andere eind van de wereld. Ook al zijn de inkomensverschillen hier relatief klein, de afstand tussen de top en de onderkant is wel zo groot dat het de termen rijk en arm rechtvaardigt. Het risico is ook, dat met het loslaten van het begrip armoede, de aandacht ervoor verdwijnt. Daarvoor is armoede, individueel en maatschappelijk, een te groot probleem.

Was Rutte nog fractieleider van de VVD geweest, dan had hij naar hartelust zijn gang kunnen gaan. Maar een premier heeft een andere positie. Als het goed is, is hij er voor álle Nederlanders. Hij moet hun problemen serieus nemen, in plaats van zijn tijd te verdoen met woordspelletjes die de indruk wekken een grote maatschappelijke kwestie te onderschatten.