opinie Natuurlijk laat hij tweejarigen op metershoge rekken klimmen en heeft dochter een rode trui en paarse broek aan. Maar wie heeft daar last van?

Weer lopen de moeders met schuldgevoelens rond. Sinds minister Van Bijsterveldt van onderwijs in de media ouders opriep wat meer betrokken te zijn bij wat de kinderen op school meemaken, schieten moeders in een automatische reflex: 'Wat? Wij moeten zeker minder gaan werken?' Maar Van Bijsterveldt sprak de ouders aan. Dus ook de vaders.

Dat ook vaders haren kunnen kammen en dus luizenvader kunnen zijn, en soms zelfs hoofdopvoeder zijn, beseft bijna niemand. Sprakeloos zijn mensen als ze aan een man vragen wat hij voor werk doet en het antwoord luidt dat hij naast een kleine deeltijdbaan voornamelijk voor de kinderen zorgt.

Is het daarom dat tachtig procent van de kinderen na een scheiding hoofdzakelijk bij hun moeder woont? Vijftien procent doet aan co-ouderschap, en slechts vijf procent van de kinderen heeft de hoofdverblijfplaats bij hun vader. Terwijl de meeste vaders net zo goed werk en zorg kunnen combineren als moeders.

Tot de industriële revolutie hadden vaders nog vaak een redelijk grote rol in de zorgtaak binnen het gezin. Dat was in de tijd dat vaders dikwijls vlakbij huis en dus in de buurt van de kinderen hun werk deden. Toen kinderen en vrouwen werden vrijgesteld van arbeid buitenshuis, kwamen de huiselijke zorgtaken bij de moeder te liggen.

Gelukkig omvat het ouderschap, of formeel gezegd het ouderlijk gezag,  sinds 2009 ook de plicht om de band van het kind met de andere ouder te bevorderen. Een verplichting die ook  als de ouders samen zijn iets beter uitgevoerd zou kunnen worden.  Moeders besteden veel meer tijd aan de zorg voor kinderen dan vaders.

Maar waarom is dat eigenlijk? Houden mannen minder van hun kinderen? Natuurlijk niet. Vinden mannen zorgen niet leuk? Ook nonsens.

Mannen krijgen niet de kans hoofdverzorger van de kinderen te worden. Het begint al bij de geboorte. Mannen mogen inmiddels gelukkig bij de bevalling zijn, maar kunnen weinig anders dan toekijken hoe de vrouw hun kind baart. De vrouwelijke verpleging vraagt de volgende ochtend aan moeder of ze de baby wil wassen.

Als vader zegt 'dat wil ik wel de eerste keer doen', kijkt iedereen hem meewarig aan. Veel mannen hebben als hun baby twee weken oud is nog maar één keer de luier verschoond. Voor de foto. Hij wil wel, maar als moeder hem opzij duwt ("Ik kan het veel sneller") gaat hij de strijd niet aan. Zo leuk is poep opruimen ook weer niet.

Tien weken lang zorgt moeder continu voor haar kleintje. Vader is na twee dagen verlof en twee opgenomen vrije dagen  weer aan het werk gegaan. Vijf dagen per week. Zij verdient immers minder, dus het is voordeliger als zij een dag minder gaat werken nu de baby er is. Met instemming van beiden overigens.

Slechts bij een kwart van alle stellen leeft de wens dat de man deeltijd gaat werken om meer tijd te hebben voor de kinderen. Bij de vaders die veel zorgen voor het kind heeft in twee van de drie gevallen zijn partner daarop aangedrongen. Het is vaak de vrouw, en nog vaker de hogeropgeleide vrouw, die ervoor zorgt dat de man (meer) zorgt.

Doordat moeders vaker buitens­huis werken, nemen vaders al meer verzorgende taken op zich. In de praktijk blijft het bij veel vaders echter beperkt tot het spelen met de kinderen, wandelen of voetballen, terwijl moeder nageltjes knipt, schoenen voor ze koopt en de shirtjes opgevouwen in de kast legt.

Kan het ook anders? Ja, natuurlijk. Laat vaders nou eens helpen, al direct na de geboorte. Laat ze twee weken vrij nemen en alles leren wat de moeder ook moet leren. Dan krijgt hij een eerlijke kans. Voor het kind is dat fantastisch. Niet omdat een man in het leven van een kind een enorme toegevoegde waarde biedt, maar het is wel  belangrijk voor een kind om twee ouders te hebben. Om te zien dat grote mensen de dingen anders doen, en om zelf te leren hoe om te gaan met twee verschillende aanpakken. Wat werkt bij papa wel, wat bij mama niet lukt?

Natuurlijk is de aanpak van vader anders, laat hij tweejarigen op metershoge­­ rekken klimmen en heeft dochter soms een rode trui en een paarse broek aan naar school, omdat het meisje van papa zelf haar kleren uit mag kiezen. Maar wie heeft daar eigenlijk last van? De volgende emancipatiestrijd moet niet meer gaan over de vrouw, maar over de rol van mannen in de opvoeding.