commentaar Als de Europese Commissie de enige was, was het tot daar aan toe. Maar Brussel sluit aan in een lange rij van onderzoekers, commissies en instanties die zeggen dat het ontpolderen van de Hedwigepolder de beste manier is om te compenseren voor het verlies aan natuur, een verlies dat ontstaat door het uitdiepen van de Westerschelde.

De belofte de Hedwigepolder terug te geven aan de Westerschelde heeft Nederland vastgelegd in internationale verdragen, waaronder het Scheldeverdrag met België. En tot uitvoering van die belofte was al besloten. Maar dit kabinet draaide het plan terug. Staatssecretaris van economische zaken Bleker zag ineens alternatieven die evenveel nieuwe natuur zouden opleveren zonder de landbouwgronden van de Hedwigepolder te offeren.

De Hedwige is een klein stukje Zeeuws-Vlaanderen, van driehonderd hectare. Maar hoe bescheiden de oppervlakte ook, de beslissing tot ontpolderen is geen lichte. Je geeft goede landbouwgrond niet graag op, zeker niet in Zeeland, dat in de loop van zijn geschiedenis al zoveel aan de zee heeft moeten afstaan. Door natuurlijke en menselijke (of beter: militair-strategische) oorzaken heeft de zee er verscheidene malen bezit genomen van het land en vele slachtoffers gemaakt. Land teruggeven aan zee gaat in de delta tegen ieder gevoel in.

Dat is heel goed voor te stellen. En tegen die achtergrond is het helemaal niet gek te zoeken naar alternatieven, ware het niet dat dat eerder is gebeurd, met telkens dezelfde conclusie: goede, uitvoerbare en betaalbare alternatieven zijn er niet.

Die conclusie is ook de basis geweest voor de belofte die Nederland in het Scheldeverdrag heeft gedaan. Dat verdrag verplicht Nederland tot het uitdiepen van de Westerschelde om de haven van Antwerpen bereikbaar te houden. En Europese richtlijnen, die Nederland heeft ondertekend, verplichten om de natuurwaarde die door dat uitdiepen verloren gaat, te compenseren.

Door nu, ruim na twaalf uur, af te zien van die compensatie van de natuurwaarde, heeft het kabinet het risico genomen de Zeeuwen te verblijden met een dode mus. Formeel hoeft de Nederlandse regering geen toestemming van de Europese Commissie te hebben voor het al dan niet ontpolderen van de Hedwige. Maar een negatief oordeel van Brussel weegt zwaar, gevoegd bij het negatieve oordeel dat er was van verdragspartner Vlaanderen, en het feit dat al begonnen is met het ontpolderen van de naastgelegen Prosperpolder. Hoe ver wil Nederland zijn hoofd in de Zeeuwse klei steken?