commentaar Psychologische zorg is wollige prietpraat, het menselijk lichaam een machine waaraan effectief valt te sleutelen.

Het kabinet zegt het niet met zoveel woorden. Maar de suggestie die opstijgt uit de bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg valt niet mis te verstaan. Wie depressief is, of een angststoornis heeft, moet de kiezen maar wat fermer op elkaar klemmen. Voor mensen die met zware aandoeningen als schizofrenie en depressie naar de psychiater gaan, geldt straks een eigen bijdrage van 275 euro per jaar.

Dat zou nog tot daaraantoe zijn als er een logische lijn in te ontdekken viel. Dus: óók eigen bijdragen voor de chirurg of de kno-arts. In plaats daarvan kiest de regering een lijn die bij de medische opleidingen dertig jaar geleden al losgelaten is, namelijk het behandelen van het lichaam en de geest als volstrekt gescheiden werelden. Waarbij dan ook nog een duidelijke rangorde valt aan te brengen.

Voor een lichamelijke kwaal moet je naar een echte dokter, voor een psychische stoornis biedt een kopje koffie met de buurvrouw ook soelaas. Dat is wel een heel merkwaardige, achterhaalde opvatting.

Natuurlijk stijgen ook de kosten van de geestelijke gezondheidszorg. En er zal vast wel te vaak de diagnose depressie of ADHD worden gesteld. Maar dat probleem wordt niet opgelost met een eigen bijdrage.

Het is bovendien bijzonder oneerlijk om psychiatrisch patiënten de rekening te laten betalen voor hulpverleners die wat al te royaal dergelijke diagnoses stellen.

De oppositie in de Tweede Kamer heeft gelijk: korten op de instellingen en de hulpverleners is beter. Dat prikkelt hen wellicht om scherpere keuzen te maken: wie heeft echt zorg nodig, wie niet of wat minder?

Noch de huidige minister Schippers, noch haar voorgangers zijn er ooit in geslaagd een logisch beleid te voeren op het gebied van eigen bijdragen. Zodoende gelden nu wel eigen betalingen voor de fysiotherapeut en de tandarts, en niet voor de meeste artsen.
Het wachten is op een heldere lijn: welke zorg is minder noodzakelijk, welke zorgvragen laten zich zinvol en verantwoord afremmen via een eigen bijdrage?

De ingrepen in de geestelijke gezondheidszorg doorstaan dergelijke criteria van geen kanten. Wie iemand kent met een echte depressie, of schizofrenie, weet dat het al heel wat is als deze persoon, vaak na veel aandringen, aanklopt voor hulp. Afremmen van doktersbezoek is dan wel het laatste wat je moet willen.