commentaar Solidair hoeven we niet te zijn met de Griekse staat; een land dat zich door statistieken te vervalsen de eurozone heeft binnengedrongen, verdient onze solidariteit niet. Hoe zijn we in de situatie beland dat we Griekenlands problemen moeten oplossen? Wie heeft wanneer wat fout gedaan? Dat zijn vragen die ons parlement aan de orde moet stellen.

Want laat niemand eraan twijfelen dat we in een onmogelijke situatie zijn beland. Het onmogelijke zit hem erin dat er geen makkelijke uitweg, geen nooduitgang is.

Dat is meteen het punt waarop Wilders ongelijk heeft: hij doet alsof we de keus hebben tussen de Grieken helpen en de Grieken niet helpen. Door de Grieken uit de eurozone te zetten, zouden we ons kunnen bevrijden van de noodzaak hun te helpen. Dat is echter onjuist.

Als de Grieken de drachme weer invoeren, zal de waarde van die munt uiterst zwak worden. Met de goedkope drachme zal Griekenland zijn lonen en prijzen enorm zien dalen, de economie zal er ongekend krimpen. Dat is triest voor de toch al zwaar getroffen Griekse burgers, maar heeft als voordeel dat ze dan weer kunnen concurreren met de rest van de wereld. Het betekent echter ook dat de Griekse schulden, die in euro's staan genoteerd, onmogelijk ooit nog kunnen worden terugbetaald. Invoering van de drachme betekent onherroepelijk kwijtschelding van schulden. Het plan van Wilders is dan ook het grootst denkbare geschenk aan de Grieken; ze zouden verlost worden van hun schulden. De rekening zou worden betaald door pensioenfondsen, banken, overheden en andere crediteuren in landen als Frankrijk, Duitsland en Nederland. Dat Wilders dit serieus voorstelt, betekent ofwel dat hij zelf er niets van begrijpt, ofwel dat hij denkt dat 'Henk en Ingrid' er niets van begrijpen.

Gelukkig kiest het kabinet-Rutte een verstandiger koers: in het belang van Nederland zoeken naar de weg die de minste schade oplevert aan onze belangen. Dat we schade gaan lijden door de schuldencrisis in de zwakke eurolanden, staat vast. Die schade kunnen we laten exploderen, zoals in het plan-Wilders, of beperkt houden, zoals Rutte nastreeft, maar schade lijden we.

Dat was niet gebeurd als de toelatingseisen tot de eurozone waren gehandhaafd. Griekenland was dan niet toegelaten. Een gezamenlijke munt met louter sterke economieën als Duitsland, Finland (en het ijzersterke nieuwe eurolandje Estland niet te vergeten), had nu geen probleem gekend. Wat we nodig hebben, is een Europa dat nakoming van gemaakte afspraken afdwingt.