Stel je eens voor dat Nederland, door krankzinnige koning Alex de Eerste geregeerd, door een afgrijselijke burgeroorlog wordt geteisterd. Het volk dat in opstand is gekomen tegen Alex I, bijgenaamd de poldertiran, wordt door zijn huurlingen systematisch uitgemoord.

Is het  denkbaar dat de buurlanden van Nederland  zich afzijdig zouden houden? Dat ze zouden  toekijken hoe de krankzinnige vorst in hartje  Europa zijn genocide pleegt? Dat de Europese  Unie niet verder zou komen dan een symbolische schorsing van lid Nederland?

Dezer dagen  hoor en lees je veel over de onmacht van Europa en de VS om een ferm antwoord op de Libische burgeroorlog te formuleren. Bevriezen  van tegoeden, vliegverbod of dreigen met het  Internationaal Strafhof, meer is het niet. Westerse commentatoren buitelen over elkaar  heen om de machteloosheid van hun bestuurders aan de kaak te stellen: we doen niets! 

Maar waar ligt het Arabische en moslimland Libië? Juist, in Noord-Afrika. Libië grenst aan zes  Afrikaanse landen: Algerije, Tunesië, Niger,  Tsjaad, Soedan en Egypte. En al die landen kijken voorlopig passief toe hoe hun moslimse  broeders door een tiran worden uitgemoord. 

Libië was tot 22 februari, drie dagen geleden,  volwaardig lid van de Arabische Liga. Deze organisatie telt 22 leden, allemaal Arabische en  islamitisch-Afrikaanse landen. Bij elkaar geteld  een aanzienlijk potentieel in militair opzicht.  Is de Arabische Liga in een spoedzitting bijeengekomen om een eventuele militair-humanitaire interventie tegen Kadafi te bespreken?  Nee, de Liga laat het bloedvergieten van het Libische volk voor wat het is en kwam 3 dagen  geleden niet verder dan een schorsing van lid  Libië.

Wie moet zich diep schamen in deze  zaak? Eergisteren in Algiers werd door de Ligue  Algérienne des droits de l'homme (LAADH)  voor de Libische ambassade gedemonstreerd.  De demonstranten riepen 'Kadafi moordenaar', protesteerden tegen de genocide en  droegen spandoeken. Op een bord kon men lezen: 'De stilte van de Europese Unie is beschamend'. De Algerijnse krant Le Temps kopte dus  gisteren: 'Kadafi en de 'stilte' van de EU gehekeld'.

 Algerije, dat aan Libië grenst, heeft een  goed uitgerust leger van 325.000 militairen  plus 390.000 reservisten. Maar in plaats de Libische broeders van een legertje buitenlandse  huurlingen te bevrijden, organiseert men in Algiers liever demonstraties tegen 'de stilte van  de EU'. Is de tijd niet gekomen om in plaats  van zichzelf met de zweep van de zelfhaat te  geselen, de Arabische en moslimlanden met  hun morele plicht jegens een broedervolk te  confronteren?

 In een regio waar iedere vorm  van bemoeienis van het Westen snel als 'imperialistisch' of 'neokolonialistisch' wordt bestempeld, blijft men met de armen over elkaar  in afwachting van beslissingen uit Washington  of Brussel.

Over zelfhaat gesproken: gisteren  hekelde Marcel van Dam in de Volkskrant het  egoïsme van Rutte I en pleitte voor opvang van  Libiërs in Nederland. Vanzelfsprekend. Want  als ooit miljoenen Nederlanders de knoet van  Alex de Eerste willen ontvluchten, zullen ze logischerwijs door de leden van de Arabische Liga worden opgevangen.