Obama aan de Maas

Als Rotterdammer heb ik donderdag vanzelfsprekend een gat in de lucht gesprongen. Yes we can! We krijgen nu met Ahmed Aboutaleb een eigen Obama aan de Maas!

De man is capabel, talentvol, charismatisch, intelligent, realistisch en vooral ambitieus. Akkoord. Bovendien heeft hij net op tijd een spectaculaire gedaantewisseling ondergaan: van softe multiculti (als directeur van het multiculturele Forum) die nog maar 5 jaar geleden het slachtofferschap van allochtonen stimuleerde en voedde, tot realo (als Amsterdamse wethouder en staatssecretaris) die bonkend op tafel met zijn ijzeren vuist, het tegenovergestelde ging propageren. De loftrompetten worden nu overal bespeeld. Zelfs burgemeester Cohen is blij als een kind: alsof hij morgen op de Rotterdamse Coolsingel bij de rivaal een Amsterdams bijkantoor mag gaan runnen. Ajax, tien, Feyenoord, nul. Ik wil niemand zijn feestje verpesten maar ik dacht toch wel piepkleine verschillen tussen Obama en Aboutaleb te hebben ontdekt. De eerste heeft het laatste jaar wel tien paar schoenen versleten om, via meetings en spreekbeurten, zich in alle transparantie aan de Amerikaanse kiezers te presenteren. De tweede heeft zich stiekem veilig schuilgehouden in Den Haag en werd pas op de cruciale dag van de voordracht uit de PvdA-hoed getoverd.

Alle lof voor die slimme partij, die ondanks een breed gedragen weerzin bij de publieke opinie, zich als een grote monopolist heeft ontwikkeld in burgemeestersposten in grote steden. Momenteel zijn bij de tien grootste Nederlandse steden zeven burgemeesters van PvdA-snit. De architect van dit succes komt ook uit Amsterdam en is zelf burgemeester geweest. Op de avond van 22 maart 2005 blokkeerde Ed van Thijn en zijn PvdA-fractie in de senaat de grondwetwijziging die de gekozen burgemeester mogelijk had moeten maken. De verbijstering was groot. In de krantenverslagen uit die tijd vind je kwalificatie als ’schandelijk’, ’regentesk’, ’opportunistisch’. Dat het om zeep helpen van een lang verwacht democratiseringsproces de PvdA ten goede is gekomen, is nu duidelijk. Soms werden de te verdelen posten op een groteske manier bemachtigd. De partij die het kiezersvolk terug naar zijn hok had gestuurd organiseerde bijvoorbeeld referenda waarin je tussen een PvdA-burgemeester en een PvdA-burgemeester kon kiezen. Toen was Rotterdam aan de beurt. Heel even was er daar sprake van een echt referendum. Dat wil zeggen een volksraadpleging die de mogelijkheid gaf om tussen twee kandidaten van verschillende politieke signatuur te kiezen. Een zeer gevaarlijke ontwikkeling voor de monopolist. Gelukkig werd het voorstel in het voorjaar verworpen. Tegen het advies van hun fractieleider Van Heemst, stemde een meerderheid van de PvdA-raadsleden tegen dit referendum en dus tegen meer transparantie en democratie. Ik ben dol op overtrokken vergelijkingen met het buitenland en natuurlijk blij met een eigen Obama. Maar ik wil op mijn beurt ook een belachelijke parallel trekken: Napels heeft de Camorra en Rotterdam de PvdA. Die laatste is ongevaarlijk en doet gelukkig geen vlieg kwaad. Ze steelt alleen af en toe wat baantjes uit de openbare winkels.