Ooit de machtigste man

weblog Tussen twee persconferenties door is het altijd goed om even naar het Witte Huis te lopen. De perszaal, of liever gezegd de perskelder, is hooguit tien minuten lopen verwijderd van het onderkomen van de machtigste man op aarde. Of moeten we nu zeggen, ooit de machtigste man op aarde.

Ik mag graag wegdromen voor het hek. Ik zie een kleine man met gebogen hoofd door de tuin lopen. Zijn handen bewegen net niet in het ritme dat bij de gang van zijn benen zou passen. Hij loopt richting het hek en blijft staan. Ik steek mijn hand door het hek en stel me voor: Han van Trouw uit Nederland. Omdat ik weet dat George W. Bush nog weleens wat moeite heeft om landen uit elkaar te houden – hij bedankte immers ooit de Austrians (Oostenrijkers) voor hun aanwezigheid in Irak terwijl hij de Australians bedoelde – leg ik voor de zekerheid uit wat Nederland is. Dat is dat land met een AEX die elke dag een duikvlucht maakt, waar de overheid eigenaar van Fortis/ABN Amro is geworden, zeg maar dat land dat tot voor kort dacht dat het kon ontsnappen aan de chaos die het nu importeert uit de VS.

Bush kijkt bedroefd. „Puinhoop he”, komt nog net over zijn lippen. „Was ik maar eigenaar gebleven van de honkbalclub Texas Rangers. Dat was gewoon leuk. Elke dag zelf ook een balletje gooien. Nu moet ik horen dat de oorlog in Irak nog niet voorbij is, dat de waarde van pensioenen met 2000 miljard dollar is geslonken en elke dag moet ik bellen met Paulson over het zoveelste pakket om een bank, een hypotheekinstelling of een staat uit de problemen te halen.”

Het vertrouwen is weg, meld ik Bush. „Niet helemaal”, corrigeert hij mij, „Aan de overkant van de straat staat nog altijd die man met die Amerikaanse vlag en dat bord: In God we trust.”

Hoe moet dat nu verder? De bankensector heeft op zijn zachtst gezegd zijn glans verloren, de autofabrikanten hebben overheidssteun nodig, veel staten zoals Californië kunnen de salarissen niet meer betalen en een toespraak van de president haalt niets meer uit. Op de tv wordt al gesproken over een oorlog met de Amerikaanse middenklasse. Hoe moeten we ons straks George W. Bush herinneren?

De ooit machtigste man op aarde kijkt naar de grond en stamelt: „You can call me George, herinner me maar als George.”