Studenten experimenteren met varkentje in 3D

De Nederlandse Film en Televisie Academie (NFTA) was nog niet klaar voor de nieuwe tijd, binnen de schoolmuren was geen 3D-technologie beschikbaar. Maar drie studenten van de studierichting productie zagen de filmhit ’Avatar’ en konden niet langer wachten. Deze maand nemen ze hun eerste 3D-film op, ’Circus’, onder regie van Jonathan Elbers.

„Hollywood ligt ver voor op ons. Het kan geen kwaad de Amerikanen weer wat in te halen”, zegt student Wim Boven.

Hulp krijgen ze van ’een hele lijst bedrijven’ die er graag bij zijn als de studenten de wetten en de grenzen van de nieuwe beeldtaal onderzoeken. Zij stelden de stalen constructie beschikbaar waarin twee camera’s hangen die tegelijkertijd dezelfde scène filmen, eentje via een spiegel. Bij 3D is het de kunst om het linkeroog en het rechteroog net een ander beeldje voor te schotelen.

Als studenten aan een serieuze filmopleiding kunnen ze niet zomaar met wat trucs aankomen. „Je moet niet te pas en te onpas 3D gebruiken. Alleen als het de dramatische vertelling versterkt.” 3D toevoegen aan een bestaande film, zoals tegenwoordig wel eens gebeurt, vinden ze daarom weinig zinvol.

Boven en zijn studiegenoten Casper Eskes en Niek Teunissen zijn enthousiast over de technologie, maar nemen in het filmverhaal een kritische houding aan.

In ’Circus’ wordt een traditionele goochelaar (Hugo Maerten) vervangen door een nieuwe circusster. Een biggetje dat eigenlijk niks kan, een hype dus.

Ook 3D is een hype, maar eentje die wel eens zou kunnen blijven. Er worden 3D-tv’s verkocht, SBS is een 3D-zender begonnen, de voetbalwedstrijd Ajax-Feyenoord is binnenkort in 3D te zien en bioscopen verruilen de ratelende projector voor digitale apparatuur. Het kan dus geen kwaad om als student ervaring op te doen.

’Circus’ duurt zeven minuten. Niet langer, omdat het instellen van de camera’s en het laten rekenen van de software de nodige tijd kost. De opnames beginnen morgen. Bij een oefening zagen ze al hoe een klasgenoot het scherm uitstapte.

Die oefenopnames waren nodig omdat diepte z’n grenzen kent. „3D vraagt iets van de kijker wat hij normaal gesproken nooit doet: je stelt met je ogen scherp op het bioscoopscherm, maar kijkt tegelijkertijd naar een virtueel object dat voor of achter het scherm zweeft. In feite kijk je dus de hele tijd scheel. Dit is erg intensief voor de hersenen en als 3D-filmmaker is het de kunst om de grenzen van het brein te leren kennen. Je moet de hersenen van de kijker niet laten kraken.”

Dat merkten ze toen er een bewegingsfout zat in een testopname. „We bekeken met z’n tienen het resultaat en kregen allemaal instant-hoofdpijn. Het was alsof je ogen uit elkaar werden geduwd.”