Kerstverhalen / De hernhutterster

Vanuit haar raam had ze een bijzondere uitzicht op het kerstdecor van de buren. Een rode lichtslinger omsingelde de gevel op de begane grond waardoor het huis werkelijk verpakt was. Het deed haar meer denken aan een roze buurt dan aan de heilige dagen maar ze nam het op de koop toe. Ze kon het komische ervan wel waarderen.

Zelf had ze gekozen voor een ingetogen kerstsfeer. Ze had een hernhutterster boven het raam opgehangen. Het discrete licht,ooit een kado van haar moeder geweest, was een opbeurende aanwezigheid thuis.

Haar verhaal was voor zo goed als klaar. Het had voor 24 december gestuurd moeten worden. Het was dus te laat maar het deed er niet toe. Het bejaardetehuis waar haar licht demente moeder verbleef had een kerstverhaalwedstrijd georganiseerd. Wie zich daartoe aangetrokken voelde kon een kerstverhaal schrijven. Die zouden voorgelezen worden tjidens het kerstdiner op 25 december waarbij alle familieleden welkom waren.

Haar verhaal ging over een arm gezin op het platteland. Er was geen geld voor kerstkado’s maar de vader had een kachel geleend bij de dominee en de moeder had een warme maaltijd voorbereid. De kinderen verwachtten geen pop, bal of chocola. Ze hadden maar één wens : sneeuw voor kerst.

Het verhaal kreeg een dramatisch eind. Zo had ze het besloten.

’S ochtends op het werk had ze aan elke collega een presentje gegeven. Dat deed ze trouw elk jaar maar dit jaar had ze een aardig woordje erbij geschreven. Iedereen had haar hartelijk bedankt. Met z’n allen hadden ze nog een glasje ter ere van de feestdagen gedronken en iedereen was snel naar huis gegaan.

’s Middags had ze zich rustig met een kopje kruidenthee aan de ronde tafel geïnstalleerd om haar verhaal een laatste draai te geven. Ze had kaarsjes aangestoken. Op de kleine tafel stond een kerstster en een kristalen karaf water met een glas op een zilveren dienblad. Er was weinig plaats over om op het schrift te schrijven.

Op zich was de middag snel voorbij gegaan. Om 5 uur 30 had ze een kopje kippesoep met kaasstengels gebruikt. En ook een broodje met ganzenpâté dat deel uitmaakte van het kerstpakket.

In alle rust was ze naar beneden gelopen en had zich richting het Griftpark begeven. Daar was het de traditie een levende kerststal in de dierenboerderij te presenteren. Een vrijwilligerskoor kwam ook kerstliedjes zingen. Ze was een trouw bezoekster van deze kerstviering. Afgelopen jaar had ze de verrassing gehad een chinees tafereel in de stal te ontdekken. Het was aandoenlijk. Dit jaar was het klassieker ; de zangers van het koor droegen witte toga’s en de kinderen waren als engelen verkleed. Enkelen deelden stukjes kerststol uit. Ze hield van buiten staan, in de kou en de wind, in het donker temidden van andere mensen. Ze had geen partituur nodig om mee te zingen. Ze kende alle liedjes uit haar hoofd. Bij het schijnsel van kaarsen kon ze kennissen onderscheiden. Een familie uit de buurt. Ze had naar hun gezwaaid en zij ook terug. Maar ze waren vrij snel verdwenen. De kinderen hadden het koud. Het koor had dit jaar ook mooi gezongen.

Terug thuis, had ze het verhaal nog een keer gelezen, zonder er iets aan te veranderen. Ze had het papiertje in een envelop gedaan en op de tafel neergelegd. Naast de pillen. Daarna had ze theelichtjes aangezet boven op de kachel, had zich een glas port geschonken. Ze was bij het raam gaan zitten kijken naar de hernhutterster. Het woei buiten maar er zou geen sneeuw vallen. Dit jaar niet.

Het sloeg tien uur.

Ze stond op en liep drie stapjes naar de tafel. Ze pakte de pillen en de glas water.

Stille nacht, Heilige nacht,

Heil en vree wordt gebracht.

Aan een wereld, verloren in schuld,

God's belofte wordt heerlijk vervuld.

Amen, Gode zij d'eer,

Amen, Gode zij d'eer

Het verhaal werd op tijd aan haar moeder gelezen. Op 25 december, vlak voor het kerstdiner.