Kerstverhaal / Anno nu

Kerst

is

niet meer

een werk van

de kerk:

het gaat niet

om het gebouw

en datgene

waar het nog

voor

staat.

Geen

tempel,

synagoge,

kerk of moskee

kan

nu

voldoen.

Dat

alles is

verleden

tijd.

De

kern

van de zaak

ligt

in

ons

aller hart

en onze

geest.

Niet

achter een etiket,

traditie of ritueel:

na tweeduizend jaar

breekt het licht door

dat toen

een aanvang

nam.

Zwangerschap

als gevolg

van

toeval

en

rechtvaardigheid.

Helende

geest

die de schaduwen

doet

verdwijnen.

We

weten niet

waar hij of zij ontstond

of heengaat:

wie is de koning

anders

dan ons naakte

zelf?

Hoe

weten we

waar het om gaat

dan door

menswording

en

zelfkennis!

Romantiek

is

niet meer

nodig ...

Velen

hebben

hun verslag verteld

en

opgeschreven.

Over

wat er

gebeurde

over heel de

wereld.

Ooggetuigen

gaven hun mening

en gelovigen

vertelden hun verhalen

op eigen

wijze.

En

wat

kunnen wij

anders doen dan

kennis nemen

van het verleden

nu en

hier in ons heden

om

de volgende dag

mogelijk

te

maken?

Bestudeer

de heilige schriften

van alle religies

om

te kunnen weten

waar het om gaat:

zie jezelf als

een bij die alleen honing

kan maken

door ontelbare bloemen

te bezoeken.

Maar vier

geen feest

voordat het werk

is gedaan ...

Maak

de bloem niet

tot afgodsbeeld:

maar

bevestig ons bestaan

in liefde,

geduld,

mededeelzaamheid

en hoop

op beter tijden

door te doen wat ook

voor ons

noodzakelijk is

geworden

in

eenvoud!

Allen

die

het onderlinge

verband

leren kennen

tussen alle mensen

kunnen overgaan

van duisternis

naar vrij

licht ...

En

wie zijn wij

om het versteende beeld

te blijven

aanbidden?

Wat

rest ons anders

dan het pad te volgen

op

eigen wijze

dat door onze

verre voorouders

en voorgangers

is ontdekt

en waarop wij nu

onze weg

moeten

vinden?

Het

gaat om het idee

van deze geest

en het doen

van die daad:

al het andere

is overbodig

geworden

en bijzaak

voor

ons.

Kerst

is

dat

wat wij

doen en laten

in ons

dagelijks leven:

openbrekend,

ontdekkend,

samen bouwend

aan een nieuwe aarde

vrijer voor allen

dan

voorheen.