Kerstverhaal / Kerst 2005

Dit is het verhaal van Bert en Sylvia, hij is vijftig en ruim 25 jaar getrouwd, zij is 49.

Bert is een zachtaardige man, van beroep register-accountant. Zijn vrouw Sylvia is de perfecte vrouw maar hij is er een beetje op uitgekeken. Sinds Tamara, een nieuwe secretaresse op het kantoor is komen werken, ervaart Bert zijn huwelijk als een sleur en verlangt hij naar avontuur. Tamara is lang, slank, met prachtige borsten die uit haar truitje puilen als ze iets te ver over zijn bureau hangt.

Bert voelt zich prettig in haar aanwezigheid.

Sylvia heeft haar grijze haren blond geverfd, wenkbrauwen geëpileerd en fel rode lippen. Haar blauwe ogen kijken snel geïrriteerd naar anderen. Ze draagt diverse gouden ringen en aan iedere arm bengelen gouden armbanden.

Over een paar dagen is het Kerstmis en Sylvia is dan ook verrast toen Bert voorstelde om naar Texel te gaan om daar de kerstdagen door te brengen.

Nu was het zover. Ze vertrokken uit Nijmegen iets later dan gepland.Het was erg rustig op de weg. Net na Purmerend ging het mis.

Sylvia kucht en zegt, "goh, het weer slaat ineens om, rij je wel voorzichtig Bert. Kijk uit, die vrachtwagen remt".

"Ja ja", zegt Bert, "ik let wel goed op".

Hij zet de radio aan en luistert naar het liedje op de achtergrond, 'You are the sunshine of my life'. 'Ja', denkt Bert, 'dat was vroeger zo, maar nu'. Hij kijkt met een scheef oog naar Sylvia die turend voor zich uitkijkt.

De stem van de omroeper schudt hem wakker. 'Oei, gelukkig is alles goed gegaan'.

Bert zegt: "Syl, kun jij kijken hoe ver we moeten". Zij maakt het handschoenenvakje open, het licht schijnt op de routebeschrijving die ze op haar schoot heeft liggen.

" Ik denk dat we er bijna zijn, kijk daar op het bord staat al Heerhugowaard, 10 kilometer". Bert reed flink door en dook plotseling een tunnel in die niet op de kaart stond.

"Wat zullen we nu hebben", bromt Bert, "die tunnel is lang". De radio gaf alleen nog maar ruis. Na 10 kilometer was het eind van de tunnel in zicht en kwamen zij in een roze landschap terecht, roze koeien, roze huizen en ook de mensen waren roze. Sylvia keek verbaasd om zich heen, dit is toch geen Heerhugowaard.

Ze keek angstig naar Bert. Bert stopte de auto maar liet de motor draaien. Hij stapte uit en keek om zich heen. Hij zag een schitterend mooi roze meisje die harp speelde, de muziek klonk verleidelijk. Het meisje wenkte Bert die langzaam naar haar toe liep. Toen hij dichterbij kwam zag hij dat het Tamara was. “Kom”, fluisterde zij, “kom in mijn armen”, maar iets weerhield Bert hier op in te gaan. Hij keek achterom en zag zijn vrouw zitten. Hij keek naar zijn handen en zag dat ze langzaam roze kleurden. De temende muziek was weer begonnen, hij keek om zich heen, de roze mensen kwamen naar hem toe. Hij hoorde Sylvia angstig roepen, “Bert, we moeten terug". Hij keek naar Sylvia en dacht ‘ze heeft gelijk’. Een warm gevoel voor haar stroomde door zijn lijf. Hij draaide zich om, stapte in de auto. Hij keek in de achteruitkijkspiegel naar het verlokkende roze landschap en keerde de auto. Waar was nu die ingang van de tunnel? Ze werden tegengehouden door een roze militair, roze geweer in de aanslag die bij een roze slagboom stond.

"Paspoorten alstublieft" snauwde hij. Bert keek naar zijn vrouw, "waar heb je de paspoorten gelaten?". Sylvia werd zenuwachtig en rommelde in haar tas. "Ik geloof dat ik ze op de eetkamertafel heb laten liggen". Bert lachte vriendelijk naar de militair, en zei: " Is dit rijbewijs niet voldoende, het is toch roze!"

De soldaat bewoog amper en gebaarde dat ze naar links moesten, maar rechts was de tunnel. Bert keek naar zijn vrouw, in een flits gaf hij een stoot gas en schoot de tunnel in. Hij reed alsof de duivel hem op de hielen zat. Uiteindelijk kwamen ze buiten de tunnel en belandden in het centrum van Heerhugowaard. Bert veegde het zweet van zijn voorhoofd en zuchtte diep. Hij keek naar zijn handen die weer de normale kleur hadden aangenomen. "Ik geloof Syl, dat we aan iets vreemds zijn ontsnapt". Sylvia knikte. Bert keek naar haar en een warm gevoel stroomde door zijn lichaam. “Laten we hier maar iets gaan drinken, daarna kunnen we verder", zei hij. “Ik moet nog even iets doen ik kom zo terug, wacht jij hier in dit cafeetje?”

Op het nippertje haalden ze de boot naar Texel, het huisje gelegen in de duinen was geheel in kerstsfeer ingericht. Bert maakte de open haard aan en opende een fles wijn. Hij keek naar zijn vrouw en werd opnieuw verliefd op haar.

Hij kon nog wel eens naar haar uitvallen maar wat zou hij moeten zonder haar. Uit zijn broekzak haalde hij een klein doosje met een strik, sloeg zijn arm om haar schouders en fluisterde haar in het oor "gelukkig kerstfeest, lieverd".