Kerstverhaal / Een illusie armer?

December een maand waarin de illusie hoogtij viert? Of een verwachtingsvolle maand? Door de stad loop ik en kijk naar het glinsteren van de natte stenen. De regen mengt zich met de tranen die over mijn wangen hun weg vinden.

Het gebeurt me regelmatig dat ik me verlies in mijn gedachte. Het schemert en als ik thuiskom zal ik de kaarsjes aansteken bij de madonna's die een plekje in mijn huis hebben gekregen. Om te verlichten en mijzelf de illusie te geven dat het allemaal goed is en zal komen. Immers deze maagd heeft ons een kind een Messias geschonken. Onbevlekt is zij in verwachting geraakt en mocht zij dat licht welkom heten. Onbevlekt ontvangen. De jeugd van nu zou erover schertsen. Wat nu onbevlekt. Met een beetje geluk mag het lijfelijk samensmelten in liefde gebeuren. Veel willen ze nu en het liefst alles. Nu genieten, nu beleven, morgen zien we wel weer. Uitgestelde behoeftes lijken hen vreemd, terwijl die toch sterk maken.Sommigen zijn wat minder makkelijk over te halen en geven zich pas na maanden. Maar dan kiezen ze er ook voor, zoals mijn dochter. Laten we haar Mira noemen. Zij koos voor wat zij dacht dat dit haar lieve schat was. En het gebeurde in liefde. Haar ongereptheid was verdwenen en het was met hem. Diegene waar zij de illusie bij koesterde nog zeker voorlopig haar leven te delen. Zij voelde zich geliefd en zeker. Ik hou van hem en hij van mij. Voor haar iets wat vast stond als een huis. Mira is trouw en gaat voor de mens van wie zij houdt. Zelfs door het vuur. De liefde was illusionair. Hij wilde geen gedoe en het leven moest lollig zijn. Zo klonk het een korte tijdspanne daarna. Hij liet de kans uit zijn handen glippen. Een engel op zijn pad. Zij had het samenzijn ontvangen en hij had genomen, mijmer ik als moeder. Mira vind niet dat hij genomen heeft maar het verdriet is er niet minder om. En nu is het december. Mira had de illusie om het samen te vieren met hem. Leuke dingen doen en als klap op de vuurpijl oudejaarsavond. Lekker uit en in de morgen terugkeren naar huis. Nu lijkt alles in duigen te liggen en voelt ze zich onzeker. " Ik heb alles voor hem gedaan, alles gegeven, het liefste"! Wat was het waard? Wat een desillusie. Haar bittere tranen vloeien, mijn hart schrijnt in mijn borst. Ik heb het haar niet kunnen besparen. Net zoals die Maria van eeuwen terug, zo makkelijk zal zij het ook niet hebben gehad. Zij kreeg Het Kind en wat voor een. Mira verloor een stukje kindzijn en werd regelrecht het paradijs uitgeknikkerd. Ze voelde zich minder en het werd duister. Het verdriet zal gevoeld moeten worden voordat het haar los zal laten. Een illusie armer? Ik kijk naar de stenen Maria die bijgelicht wordt. Ze kijkt liefdevol naar haar kind. In haar ogen straalt verwachting en verlangen. Ik realiseer me: Mira moet het kind in zichzelf weer ontvangen en helen. Zij zal de muziek maken in haar leven en de sterren van de hemel spelen. Ik zal Mira haar eigen hindernissen en moeilijkheden gunnen. Het licht is er en zal haar helpen en zij zal een illusie rijker zijn. Buiten is het opgehouden met regenen.