Kerstverhaal / De engel

"Make my wish come true, baby all I want for chri..."

David kreeg een por en stopte abrupt met neuriën. “Sorry, ik zal m’n mond houden,” zei hij tegen Marie die aan de kassa naast hem stond. Ze hoorde hem niet. “Daar heb je dat kind weer,” siste ze en ze knikte met haar hoofd naar een hoekje van de enorme kerstafdeling, waar David nu al vijf avonden achtereen werkte.

Hij trok zijn wenkbrauwen op. “Wat? Welk kind?” vroeg hij en keek in de richting die Marie had aangewezen. “Die meid daar!” zei ze ongeduldig en met haar hand wijzend. “Met die zwarte jas en dat scheve bekkie.” David keek opnieuw en zag haar nu staan. Een meisje van een jaar of twintig in een lange zwarte jas stond de gigantische kerstboom te bekijken die midden op de afdeling stond, ze lachte een beetje scheef en keek vol bewondering naar boven. “Dat kind loopt hier nou al dagen elke koopavond rond. Kijken, kijken, maar niets kopen, hoor! En dan dat rare lachje om haar lippen‿” Marie schudde haar hoofd.

“Ik heb haar nog nooit gezien,” begon David, “Maar ze doet toch niks verkeerd? Wat‿”

“Ze gedraagt zich verdacht,” zei Marie, terwijl ze het pak kaarsen pakte, dat een klant op de kassa had gelegd. Ze scande het en draaide zich om naar David. “Zeg jij tegen ‘r dat ze weggaat. Ik wil haar hier niet meer zien.”

“Wat? Maar‿” David keek weer naar het meisje dat nu voor het kerststalletje gebogen stond en nieuwsgierig voorover leunde.

“Ga nou, ik heb het druk.” Marie wuifde hem weg en wendde zich tot de volgende klant.

David zuchtte, zette een bordje met ‘kassa gesloten’ voor zich neer en liep op het meisje af. Ze zat nu voor de kerststal gehurkt. David naderde haar van achteren. Net toen hij zich afvroeg wat hij tegen haar moest zeggen, kwam ze overeind en liep weg. David volgde haar en zag dat ze in de richting van het haardvuurtje liep, dat achter in de winkel brandde. Ze bleef staan bij een rek vol kerstballen.

“Eh...” David schraapte zijn keel voor ze weer weg zou lopen. Verwonderd draaide het meisje zich om en keek hem recht aan. Ze had verbazingwekkend lichte ogen, waarmee ze zo door hem heen leek te kijken. Ze glimlachte, haar rechtermondhoek wat meer naar boven dat de linker, ‘een scheef bekkie’, inderdaad. David keek haar aan en wist niets te zeggen. Ze glimlachte opnieuw. “Beautiful,”zei ze met heldere stem en ze wees met een wijds armgebaar om haar heen. Ze had een zwaar accent, dat David niet zo gauw thuis wist te brengen. Ze keek hem doordringend aan, alsof ze op antwoord wachtte. Hij knikte vlug. “Yes.” Hij dacht aan wat Marie gezegd had en haalde adem. “Ehm‿”begon hij. “I‿”

“You work here?” onderbrak ze hem. Ze keek naar het extra-large T-shirt van de winkel dat hij droeg en hij voelde zijn gezicht een beetje rood worden. “Yes,” zei hij weer. Hij bestudeerde haar gezicht: de scheve mond, de iets te smalle neus en haar lange haren die deels over haar wangen streken. Een schoonheid was ze zeker niet, maar iets in haar zorgde ervoor dat hij naar haar moest blijven kijken.

“This one,”zei ze, terwijl ze uit het rek achter haar een klein hangertje pakte. Ze hield het tussen duim en wijsvinger en liet het David zien. Het was een glazen engeltje, met zilvergekleurde vleugeltjes. “Beautiful,”zei ze weer en ze lachte verrukt, terwijl ze er zelf ook nog eens naar keek. David schudde zijn hoofd, verwonderd hoe blij ze leek te zijn. “Why don’t you buy it?” vroeg hij.

Ze schudde haar hoofd, terwijl ze het engeltje terugzette. Ze opende haar mond om iets te zeggen, maar bedacht zich toen en keek om naar het engeltje in het rek. David had het ding nog niet voorbij zien komen bij de kassa. Toch waren er nog maar twee van.

“Three euros,” las hij voor van het prijskaartje. Ze knikte en glimlachte kort.

David pakte het engeltje opnieuw uit het rek en keek er naar. “I’ll buy it for you.” Hij gaf haar het glazen ding in handen. Een seconde lang bleef ze doodstil staan, alleen haar ogen bewogen: ze leken steeds groter te worden, oneindig grijs. “Thank you so much,” zei ze na een stilte.

David diepte een paar muntjes op uit de zakken van zijn spijkerbroek en telde er drie euro’s uit. Hij wilde ze aan haar geven, maar dacht toen aan Marie. “I’ll pay. Go.” Het meisje keek naar hem, en naar het engeltje in haar hand. Toen draaide ze zich om en liep weg. David bleef wel een minuut lang staan, de euro’s in zijn hand. Hij pakte het overgebleven engeltje uit het rek, scande hem aan zijn eigen kassa en deed het geld in de lade. Hij nam het engeltje opnieuw in zijn handen om het terug te brengen, maar bedacht zich. Hij graaide naar nog eens drie euro in zijn zak, legde dat ook in zijn kassa en liet toen het tweede engeltje in de zakken van zijn shirt glijden.