Kerstverhaal / Een Christmas Premium

WE ZIJN ERUIT!’ Opgelucht klapte de directeur zijn map dicht. "Collega’s, het is laat geworden. Maar ook dit jaar zijn we er uit. Dank zij jou, Kees!" Tevreden schonk Kees zich nog een koffie in.

Het hele ontwerpteam van Christmas Premiums BV had voor zijn voorstel gestemd. Het was moeilijk geweest hun kerstproduct voor 2005, de pedaalemmer, te overtreffen. Ze waren momenteel niet aan te slepen. Heel Europa vroeg naar de pedaalemmer, die “Merry Christmas”zei, als je hem opentrapte. Maar het team was ervan overtuigd, dat Kees z’n product het in 2005 zou gaan maken. Al vanaf half drie zaten ze te brainstormen. Tegen 21.00 uur werd het spannend. Pieter kwam toen met de kerstballenversnipperaar. Stop je oude kerstballen erin, en je krijgt er kerststrooiglitter voor terug. Maar toch, om half twaalf ’s avonds, was de beslissing op Kees’ idee gevallen. Christmas Premiums BV zou in 2006 toiletblokjes met kerstgeur op de markt brengen. Een geniaal idee! Na huis en tuin tenslotte ook nog kerstsfeer op het kleinste kamertje!

"Goed heren, ik dank jullie wel. Vandaag is het nog 24 december, dus krijgen we twee vrije dagen. Ge-niet ervan. Ik zie jullie over twee dagen weer op kantoor,” rondde de directeur de marathonzitting af.

Kees moest er om lachen. Wat een idee: toiletblokjes met kerstgeur. Ze hadden hem allemaal gefelici-teerd. Met een flinke vaart stuurde hij zijn auto op huis aan. Op de weg was niemand te zien. Hoewel: wat was dat daar, verderop? Een paar mensen. Eén stak zijn hand uit. Kees stopte. Drie personen kwamen op de auto af. Kees liet het raampje zakken. "Mogen we meerijden?" vroeg de hand-op-steker. Hij zag er betrouwbaar uit. Kees antwoordde: "Tjonge, jullie zijn nog laat op stap! Stap maar gauw in!". En zo geschiedde.

"Waar moeten jullie naar toe?" vroeg Kees, toen ze weer reden. “Voorlopig rechtdoor, de rest geven we wel aan," zei de langste met de baard. Van de twee achterin was er één zwart, zag Kees in de spiegel. "U maakt het anders ook laat ", zei deze, toen hij merkte dat Kees hem aankeek. "Ja, heren, de zaak hè. Dat wij nog wel eens laat worden. Maar dit avondje doorwerken loonde de moeite". "O ja? Wat le-verde het dan op?" vroeg baardmans naast hem op niet onvriendelijke toon. “Wel, heren”, zei Kees, "dankzij het bedrijf waar ik werk zal een groot deel van Europa volgend jaar nog meer vreugde aan de kerst beleven. Dat hebben we vanavond bereikt. Hahaha". De lifters reageerden niet, maar tuurden naar buiten. Daar was de sterrenhemel adembenemend.

"Let op", zei baardmans, “zometeen rechtsaf”. Met moeite kon Kees in de verte een zijweg onderschei-den. Vreemd, ze zaten midden in het landelijk gebied. Nergens bebouwing te zien. “Daar links”. Merk-waardig, dacht Kees. “Zeg, ik was onderweg naar huis. Is jullie bestemming ver van hier?” “Nee, we zijn er zo”, zei de donkere. Verderop zag Kees een lampje branden. Er doemde een schuurtje op. “Stop daar maar, als u wilt”. Kees zette de auto tot voor de deur met het buitenlicht. De heren stapten uit. Nu pas zag Kees wat voor rare kleren zijn gasten aan hadden. Ze hadden ook wat bij zich. “Komt u even mee?” vroeg de derde vriendelijk, terwijl hij de schuurdeur opendeed. Ach ja, waarom niet, dacht Kees, inmiddels zeer nieuwsgierig naar wat de rare lifters in dat schuurtje moesten. Hij stapte de auto uit en ging het schuurtje in.

Hij schrok zich naar! Wat waren dit: vluchtelingen? In een hoop stro op de grond zat een jong stel met een pasgeboren kindje. De lifters overhandigden de vrouw pakjes, en zo te zien voor het kind bedoeld, en prevelden wat woorden in een onduidelijke taal. Vervolgens keek de vrouw Kees aan. “Kan ik iets voor u doen?” vroeg Kees. Ze reageerde niet. Plots schoot hem wat te binnen. “One moment”, zie hij, en ging weer naar buiten. Hij pakte wat uit de kofferbak en ging weer terug. “This is for your boychild. It’s a Diddl, you know”, en Kees overhandigde de Diddlpop die hij voor zijn neefje had gekocht. De vrouw begreep niet, wat Kees bedoelde, maar ze keek wel blij. "Goed heren, dan ga ik maar". De drie lifters knikten hem toe, toen Kees de deur achter zich sloot.

Kees draaide de weg op en kon nog net een loslopend schaap ontwijken. Op weg naar huis dacht Kees na. Wat een vreemde gebeurtenis! Het was net een film. Het kwam hem ergens ook bekend voor. Alsof hij het al eens eerder had meegemaakt. Ineens moest hij aan vroeger denken. Aan de kersttijd op school, als de juf verhaaltjes vertelde. Hij voelde zich er prettig bij, maar hij kon niet benoemen waarom.

Het grind knerpte, toen hij de oprit opreed. Bij het uitstappen zag hij, dat de lifters wat achter hadden gelaten. Een paar sterk geurende, harsachtige korrels lagen op de stoelzitting. Hij greep ze in zijn ene hand en opende met de andere de keukendeur. Eerst die korrels weggooien. Hij liep op de afvalemmer af en trapte op de pedaal. "Merry Christmas!', zei deze.