Kerstverhaal / De vuilnisman

Het was tussen Kerst en Nieuwjaar; twee misschien drie jaar geleden.

Meteen uit bed zag ik 's morgens in de keuken dat de vuilniszak aardig vol was.

Wat is het vandaag? Donderdag? Vrijdag? In de huiskamer uit het raam gekeken:

het moet vrijdag zijn. Aan de overkant van de straat zie ik ze in hopen bij elkaar staan. De zakken, bedoel ik. De vuilniswagen is nog niet langs geweest. Het kan nog.

Dus snel de zak gereed gemaakt en toen op pantoffels, in mijn pyjama, maar wel met een jas om ( het was koud!) ben ik de trap afgelopen, heb ik de straatdeur geopend en .... Je wil het niet geloven: in die korte tijd is de wagen al aan mijn kant langs geweest, iets verderop gekeerd en zijn zelfs die zakken, die ik uit het raam op de stoep zag staan, opgehaald. Links aan de overkant zag ik voorbij de Discusstraat de wagen juist weer optrekken.

Ik dacht "gvd". Hoewel: misschien heb ik dat wel hardop uitgeroepen! Ik meende toch een soort echo van mijn eigen stem te horen?? Kwaad keek ik rechts de straat uit; op de geparkeerde auto's na: leeg en stil... Wat wil je: in de vroege ochtend tussen Kerst en Nieuwjaar!

Toen hoorde ik een roep. Nou ja, het klonk als iets met een oe of zo. Ik keek in de richting

van het geluid en ik zag de man rechtsachter van de vuilniswagen afspringen. Dat weet je toch we] he? Achter op zo'n wagen staan links en rechts op een trede de mannen als de wagen aan het rijden is. Ik zag de man links een seintje geven aan de bestuurder om te stoppen. En de eerste man gebaarde naar mij: "ik neem 'm nog wel even mee".

En zo liepen we elkaar tegemoet. Hij liep terug en ik sjokte op pantoffels, in mijn pyjama maar wel met een warme jas om..., ik sjokte de brede Stadionweg over. Hij pakte mijn zak aan en ik zei met een dankbaar klopje op zijn arm: "wat vind ik dit aardig van je". Hij zei: "natuurlijk mevrouw". Ik dacht: "natuurlijk?!", maar hij weer: "nog een fijne jaarwisseling". Ik kon alleen maar knikken.

Even keek ik ze nog na. En ik denk dat ik toen huppelend de weg weer overstak. Met vleugels aan mijn pantoffels, in mijn oude pyjama en mijn vertrouwde warme jas om. Ik ging het huis in, de trap op en ik wist: dat was een Jezus incognito.

De rest van het jaar kon voor mij niet meer stuk.