Kerstverhaal / Het kerstpakket

Sneeuw valt in dikke vlokken uit de lucht. Rieky Vrolijk staart met een blik vol ergernis naar buiten. Dit is het weer dat ze voor de kerstdagen besteld heeft. Zuchtend laat ze zich zakken op de bank. Haar hand duikt in een koekblik en gretig propt ze een vierde kerstkransje naar binnen. Dit is de maand van de zoete verleidingen.

Ze kijkt ernaar uit dat de kinderen Eerste Kerstdag allemaal komen . Gisteravond aan tafel had ze met Frits over het kerstdiner willen praten. Hij haalde zijn schouders op.

‘Tijd zat nog.’

Rieky wist dat zij het leeuwendeel van de boodschappen zou moeten halen, op de fiets. Doodmoe zou ze op Kerstavond rond middernacht op de bank neerploffen, zonder een spoortje kerstgevoel.

De vale spijkerbroek spant strak om haar stevige dijen. Als ze in de spiegel kijkt, ziet ze een flets gezicht met piekerig haar. Soms droomt ze van een lieve man die haar sussend toespreekt als ze moppert op haar figuur.

“Nu is het genoeg.” Met een resolute beweging doet ze het deksel op het koekblik en springt overeind. De bel gaat.

Er staat een postbode met een pakket.

‘Goedemorgen, mevrouw, dit is voor nr.16, aan de overkant. Mag ik het aan u overhandigen?’

Rieky neemt het van hem over. De man rept zich naar zijn bestelbus.

Het pakket weegt bijna niets. Voorlopig legt ze het in de woonkamer.

Recht tegenover Rieky en Frits woont Anneke de Brave. Een keurige grijze dame van 79, die zich altijd heel statig voortbewoog, tot ze afgelopen november haar heup brak. Sindsdien loopt ze met een rollator. Een maand geleden riep ze Rieky opeens bij zich.

‘Ik moet je wat vertellen. Sinds ik in het bejaardenhuis eet tussen de middag, zit er een man achter me aan, Kees. Hij woonde vroeger bij mij in de straat. Morgen komt hij op bezoek.Vind je dat niet spannend?’

Rieky verbaasde zich over de vitaliteit die de oude vrouw uitstraalde.

Anneke de Brave komt ‘s middags laat thuis. Rieky heeft het kerstpakket al verschillende keren in haar handen gehad. Zal Frits dit jaar nog iets krijgen?

Opeens in een flits staat het pakket op het aanrecht en heeft ze een broodmes in haar handen. Ritsrats snijdt de punt door het plakband. Gretige handen graaien in de doos. Tot haar grote verbazing ziet ze waarom het zo licht is. Er zit lingerie in. Een slank uitgesneden slip en een b.h. in rood met zwarte kant.

Verbijsterd probeert Rieky het beeld van Anneke in dergelijke kleding kwijt te raken.

Tegen de tijd dat Frits thuis komt, zit ze met een levensgroot probleem. Ze heeft het pakket zo netjes mogelijk dichtgeplakt en boven op haar strijkkamertje gezet. Morgen ziet ze wel hoe ze het aanbiedt.

Eenmaal in bed piekert ze eindeloos. Naast haar snurkt Frits als een os. Ze zal een leugen moeten verzinnen over het openen van het pak. Pas tegen de ochtend valt ze in een onrustige slaap.

’s Morgens probeert ze ongestoord haar huishoudelijke taken te verrichten. Ze doet boodschappen en schrobt de badkamer. Rond drie uur zal ze bij Anneke aanbellen. Ze hoopt alleen dat Kees er niet is. Dat blijkt ijdele hoop te zijn.

Nerveus drinkt Rieky een hele pot thee leeg en eet de rest van de kerstkransjes, terwijl ze steelse blikken werpt op het huis aan de overkant. Misschien zit Anneke met smart op het pakje te wachten. Of Kees. Om half zes ziet ze hem eindelijk vertrekken en vijf minuten later haast ze zich naar de overkant.

Het duurt even voor Anneke bij de voordeur is.

‘Alstublieft, een pakje voor u. U was niet thuis toen het bezorgd werd.’

Even fronst Anneke haar wenkbrauwen, dan schiet haar te binnen wat het kan zijn.

‘Ach, daar zat ik al een poosje op te wachten. Ik wil mijn kleindochter Didi verrassen, zij heeft zoveel voor mij gedaan het afgelopen jaar.’

Rieky begint hevig te kleuren. Ze weet niet wat ze het ergste vindt. Haar gedachten of wat ze daadwerkelijk heeft gedaan.

Verwonderd kijkt de oude dame haar aan.

‘Is er iets Rieky, je kijkt zo raar? ’

Terwijl Rieky haar blik richt op de struik bij de voordeur komt eindelijk het hoge woord er uit.

‘Buurvrouw, kijk eens goed naar je pakje. Zie je hoe slordig het is dichtgeplakt. Ik heb het pakje open gemaakt. Het is onvergeeflijk, maar ik was zo nieuwsgierig. Ik kon me niet bedwingen. Zoals je ziet heb ik mijn best gedaan het weer netjes dicht te plakken.’

De oude vrouw is zo verbouwereerd dat ze eerst niets weet uit te brengen. Dan barst ze in een schaterende lach uit.

‘O Rieky, je bent goudeerlijk. Dat waardeer ik. Wat dacht jij toen jij die spulletjes aantrof, dat ouwe wijf gaat zich eens lekker optutten! Rieky, ik heb in jaren niet zoiets leuks meegemaakt.’

Even later bij een kopje koffie, glimmen de oogjes van Anneke nog steeds.