Moderne manieren 01-07-06

Beste Beatrijs,Sinds een jaar ben ik gebrouilleerd met mijn neef. We spreken niet meer met elkaar.

Hij legt de telefoon neer, als ik hem opbel. Het heeft me erg gekrenkt dat hij mij niet te woord wilde staan. Ik sta op goede voet met zijn moeder – mijn tante dus. Maar zij kan ons ook niet helpen om weer tot elkaar te komen. Zij stelt zich onafhankelijk van ons conflict op. Als mijn tante komt te overlijden – wat een keer zal gebeuren, aangezien zij 89 is – zullen haar kinderen overlijdensberichten versturen. Misschien krijg ik van de familie een kaart, misschien ook niet, omdat mijn neef dit tegenhoudt. Ik zou er toch heen kunnen gaan, omdat er een advertentie in de krant zal staan. Na afloop van een begrafenis condoleren de genodigden de nabestaanden. Mijn neef en nicht zullen de condoleances in ontvangst nemen, maar ik wil niks met mijn neef te maken hebben. Hoe moet ik mij opstellen?

Omgekeerd geldt hetzelfde. Als mijn moeder (90 jaar) overlijdt, moet ik mijn neef wel uitnodigen, omdat hij recht heeft de begrafenis van zijn tante bij te wonen. Zij hebben altijd een goede relatie gehad met elkaar. Ik wil echter niet door hem gecondoleerd worden. Als hij aanstalten gaat maken om mij te condoleren, kan ik dan zijn hand weigeren? Het doet een beetje denken aan minister Verdonk en de imam... Het punt is dat het opgemerkt gaat worden door andere aanwezigen, waardoor het feit dat wij gebrouilleerd zijn algemeen bekend wordt. Dat is nu nog niet zo.

Onmin met neef

Beste Onmin met,

De begrafenis van iemands moeder (die van u of die hem) is niet de gelegenheid om een brouille tussen twee neven openlijk te demonstreren. Mensen die een begrafenis bezoeken condoleren de nabestaanden door middel van een handdruk. Als u dit niet kunt opbrengen tegenover uw neef, dan moet u daar wegblijven. U kunt onmogelijk uw nicht condoleren en uw neef straal voorbijlopen. Andersom geldt hetzelfde. Als uw moeder overleden is, kan uw neef kiezen wat hij doet. Ofwel hij blijft weg van de begrafenis of hij gaat erheen. Als hij komt, dan staat hij net als alle anderen in de rij en hij geeft u een hand. En u gaat die hand niet weigeren! Het in acht nemen van de normale familieconventies kan op termijn een opening geven om de vete bij te leggen. Dat is beter dan je ingraven in je gelijk.

Beste Beatrijs,

Mijn vriendin en ik kennen elkaar bijna dertig jaar en al die tijd hebben we in de diverse levensfasen veel steun aan elkaar gehad. Omdat we bij elkaar in de straat wonen, kwamen we vaak bij elkaar over de vloer, met of zonder mannen. In de loop van de tijd werd me wel duidelijk dat mijn vriendin en haar echtgenoot geen goed huwelijk hebben. Dat is ook vaak onderwerp van gesprek geweest. Het leek echter beter te gaan toen zij enige jaren terug een burn-out kreeg en haar man haar bijna een jaar lang moest verzorgen. Dat bleek zijn sterke punt te zijn en hij deed dat ook zeer toegewijd. Ongeveer een jaar geleden begon hij zelf te sukkelen, is inmiddels geopereerd, maar heeft daar toch lichamelijke ongemakken aan overgehouden. Wat mij nu onaangenaam getroffen heeft en wat ik ook niet begrijp is dat mijn vriendin tijdens de hele periode van zijn herstel, dat thuis heeft plaatsgevonden en waarbij hij zich moeilijk kon verplaatsen, zoveel mogelijk uitjes buiten de deur heeft gezocht, omdat ze het geklaag en gezeur van haar man niet kon verdragen. Ik vind dat erg onaardig en hard van haar. Het is mijn zaak niet en ik wil de vriendschap niet schaden door haar te bekritiseren, maar moet ik dit zomaar laten passeren?

Geschokt door vriendin

Beste Geschokt,

Uw standpunt is: voor wat hoort wat. Omdat haar man uw vriendin zo toegewijd heeft verzorgd, moet zij nu zijn geklaag en gezeur verdragen, in ieder geval niet daarvoor weglopen. Tja, ik weet dat niet zo zeker. Iemand toegewijd verzorgen is zeker prijzenswaardig, daar staat tegenover dat klagen en zeuren ongeveer het ergste is wat mensen elkaar aan kunnen doen. Het kan zeer vermoeiend en zwaar zijn om een zieke, lichamelijk hulpbehoevende partner te verzorgen, maar zolang hij/zij niet klaagt over dingen waar toch niets aan veranderd kan worden, blijft een en ander wel draaglijk.

Klagen en zeuren staat gelijk aan chagrijnig zijn, en als er iets is waar huwelijken niet tegen bestand zijn, dan is dat is een constant chagrijnig humeur van een van de twee. Zelfs moeder Teresa had waarschijnlijk stiekem de pest aan klagers. Dus ik kan er wel in komen dat uw vriendin vaak het huis uitvlucht. Ze verzorgt hem naar beste kunnen (ik neem tenminste aan dat ze hem niet verwaarloost), maar ze is niet bestand tegen geklaag. Ik denk niet dat ze een terechtwijzing verdient.

Beste Beatrijs,

Mijn man heeft een uitnodiging gehad voor de 60ste verjaardag van iemand die hij uit zijn jeugd kent, een vriendin van zijn moeder. Hij was haar een tijdje geleden met haar zoon in de stad tegengekomen, waarbij ze adressen uitwisselden. De uitnodiging is alleen aan mijn man gericht, hoewel hij bij die ontmoeting wel had verteld dat hij getrouwd was en mijn naam genoemd heeft. Betekent dit nu dat ik niet welkom ben? Mijn man vindt het allemaal heel erg vervelend en hij weet niet wat hij moet doen: haar een mailtje sturen om te vragen waarom de uitnodiging alleen op zijn naam staat of afzeggen en niks meer van zich laten horen. Volgens de etiquette behoor je toch niet te vragen of iemand anders mee kan naar een feest als die niet is uitgenodigd? Mijn mans moeder woont inmiddels in het buitenland, dus zij gaat niet en aan haar kunnen we het niet vragen.

Wie is welkom

Beste Wie is,

Dit soort uitnodigingen op persoonlijke basis (voor verjaardagen, huwelijken, jubilea) zijn in het algemeen bedoeld voor een heel echtpaar, niet een half. Het is heel ongebruikelijk om de helft van een stel uit te nodigen voor een feestje. Alleen uw mans naam stond op de envelop. Dat komt doordat de vrouw en haar zoon hem toevallig zijn tegengekomen. Als ze elkaar niet waren tegengekomen, had hij helemaal geen uitnodiging gekregen. Uw naam stond er niet bij, omdat zij uw naam niet wist. Uw man heeft dat verteld, maar dat is ze dan weer vergeten. Of ze is iemand die slordig adresseert. Dat komt ook vaak voor. Ga er maar van uit dat u allebei welkom bent. Als u er inderdaad samen heen wilt gaan (dat hoeft helemaal niet – ’t is tenslotte niet echt een dichtbije relatie), dan moet uw man een mailtje sturen, waarin hij zegt dat ’wij graag zullen komen’. Ondertekend met de namen van u beiden.